پیام های عاشورا؛ جلسه 5

بسم الله الرحمن الرحیم به نام خدای حسین سلام ویژه محضر مبارک همه شما فرهیختگان، فارسی زبانان و سوگواران عزاداران و ارادتمندان به آقا ابا عبدالله الحسین علیه السلام و یاران باوفایشان.

وعرض سلام وارادت خدمت کارشناس محترم، جناب استاد محمد شجاعی بزرگوار که در دهه اول در ماه محرم درخدمت این عزیز بزرگوار هستیم.

سلام عرض میکنم خدمت همه ببینندگان عزیز، خداوند ان شاءالله به مدد روح پرفتوح سیدالشهدا علیه سلام و اصحابش همه ما را از عزاداران حقیقی قرار بدهد.

اما جناب استاد شجاعی در برنامه گذشته ما استفاده کردیم از فرمایشات جناب عالی، اما یک مبحث نا تمام ماند. حالا اگر صلاح میدانید امروز این مبحث را جمع کنید ممنون میشوم. درباره مصیبت اعظم».

درباره مصیبت اعظم به صورت کلی که گفتیم، مصیبت اعظم یعنی حذف معصوم متخصص، و محرومیت مردم از متخصص معصوم، از دانش او برای ساختن زندگی دنیا و آخرت آنهاست.

در هر زمان که مردم از متخصص معصوم محروم بشوند، این کاملترین مصداق مصیبت اعظم هست. یعنی مردم دین حق، آن ثارالله که دیروز توضیح دادیم یعنی خون خدا بهشون نرسد.

دقیقا محرومیت مردم از متخصص معصوم مثل محرومیت بدن هست از خون. متخصص معصوم ثارالله هست، یعنی خون خدا برای هدایت بخش اصلی حیات انسان، وجود انسان که بخش انسانی او هست و اگر مردم از متخصص معصوم محروم شوند یقینا از حیات بخش انسانی محروم شده اند. میتوانند زندگی کنند و دنیایشان را مثلا تا یک حدودی آباد کنند،حیات جمادی داشته باشند یا حیات گیاهی و یا حیات حیوانی ،یا حیات علمی حتی، اما حیات انسانی خیلی بالاتر از اینها هست که فقط ثارالله میتواند آن راتامین کند.

همانطور که در بدن چیزی جای خون را نمیگیرد، در حیات انسانی هم چیزی جای ثارالله را نمی گیرد. پس هر باری که متخصص معصوم از جامعه رفته و مردم محروم شده اند، شهادت هریک از اهل بیت علیهم السلام، یکبار این مصیبت تکرار شده. الان در جامعه ما ، چون ما میخواهیم از این همه سخن گفتن از تاریخ وگذشته ،درسی برای حال وآینده بگیریم و اگر قرار باشد که این همه مصائب و ذکر مصائب و تلاشها و وقت گذاشتن ها و برنامه سازی ها، بدرد حال و آینده ما نخورد، صرف گذشته بودن کافی نیست واقعا ،چون در گذشته یک همچین اتفاقی افتاده، باید درس بگیریم از آن .

مسئله اساسی این هست که ما در زمان کنونی هم از متخصص معصوم محروم هستیم. امام زمان ع یعنی همان فرزند حسین ع که الآن زنده هست، آقا امام زمان ع، همان حسین هست، حسین زمان ماست که الآن در غربت و آوارگی بسر میبرد.

تعبیری که علی ع دارد تعبیر بسیار غم آور و شکننده ای هست، انسان واقعا غصه اش میگیرد که این را میشنود. شاید اگر معصوم نگفته بود، ما هم جرائت نمیکردیم به این صراحت بگوییم .

علی ع میفرماید: «الطرید وشرید و فرید و وحید»، در مورد امام زمان ع در زمان خودش میفرماید: طرد شده ،آواره،تنها ویگانه هست.

پس حسین زمان ما هم الان وضعیتی به مراتب بدتر از حسین سال۶۱دارد. چون اگر ما راجع به آوارگی و طرد شدگی و نمیدانم غربت و مظلومیت صحبت میکنیم، آن یه مقطع زمانی بود که تمام شد.

اما این حسین زمان ۱۱۸۰ سال هست که در همان وضعیت بسر میبرد. یعنی ۱۱۸۰ سال هست مردم نمی توانند، از ثارالله، از خون در رگهای جامعه خوب استفاده بکنند. یعنی نمیتوانند اون چیزی که لایقش هستند را دریافت بکنند. یعنی نمی توانند راحت به سمت هدفی که برایش آفریده شده اند حرکت بکنند. آن اطلاعات لازم وتخصص لازم ، جامعه مورد نیاز برای آن حرکتهای جاودانه را ندارند.

اقتصاد موردنیاز، سیاست مورد نیاز، تعلیم و تربیت مورد نیاز، هنر مورد نیاز، آن چیز کلی که همه نیاز داریم تا به خلیفه الهی برسیم نداریم. الآن، ما همه محروم هستیم و با خسارت داریم زندگی میکنیم.

جامعه جهانی بیشترین خسارت را دارد الان از نبود متخصص معصوم می‌پردازد و هیچ فاجعه و هیچ ظلمی به این اندازه بزرگ نیست که میلیاردها انسان است از پدر آسمانیشان از خلیفةالله محروم بشوند. برای همین هم شما ببینید با ظرافت دقیق خداوند تبارک تعالی زیارت عاشورا را برای ما تنظیم می کند که تکلیف عزادار حقیقی را روشن می‌کند. می گوید شما زمانی می‌توانید به آن حسین حرمت بگذارید که به فکر این حسین هم باشید. اگر کسی فقط برای آن حسین گریه بکند، به فکر این حسین نباشند عزادار حقیقی نیست. تعارف می‌کند که من عزاداری می کنم. چرا؟ چون با گریه و عزاداری می‌خواهیم چه بگوییم؟ می خواهیم بگوییم ما با تو همراه هستیم دوستت داریم ما راه شما را قبول داریم. ما مطیع شما هستیم. خوب امام حسین ع الان به ما چه می‌گوید؟ می‌گوید: شما برای من گریه می کنید ولی حسین خودتان که امام زمان شما هست، آواره هست. طرد شده است. وضعیتی به‌مراتب بدتر از من دارد. چرا به کمکش نمی‌روید؟ چرا کاری نمی‌کنید؟ بنابراین شما ببینید در زیارت عاشورا شخصیت عزادار حقیقی زمانی شکل می‌گیرد که روح انتقام در عزادار پیدا شود. انتقام از چی؟ انتقام از وضعیت کنونی جهان. از عاملان غیبت امام زمان. از کسانی که موانع ظهور امام زمان ع را ایجاد کرده‌اند. از کسانی که نمی‌گذارند میلیاردها انسان از امامشان و پدرشان بهره‌مند شوند. این بزرگ‌ترین جنایت و ظلمی هست که در حق بشر می شود و هنوز هم ادامه دارد. همه مردم که فرزندان امام زمان هستند، لیاقت داشتن امام زمان را دارند، اما محروم از او هستند. امام زمان برای پشت پرده غیبت بودن خلق نشده است و این شرایطی هست که مردم ایجاد کرده‌اند. با همان مشکل معرفتی ای که خدمتتان عرض کردم. نشناختن خودشان و نشناختن صحیح وظایفی که در قبال خودشان و دینشان دارند. لذا شما ببینید در زیارت عاشورا خداوند می‌فرماید اگر می‌خواهید با امام حسین صحبت کنید، ادب حرف زدن با امام حسین، آن حرف زدن متعالی این هست که شما به امام حسین بگویید که ای امام حسین من انتقام آن مصیبت اعظم را می‌خواهم بگیرم. چون مصیبت عظیم که گفتیم که از نظر شخصیت حقوقی که امام حسین که خونش ریخته شد مختار انتقامش را گرفت. مسئله ثار الله بودن هست که هنوز انتقامش گرفته نشده است و خداوند به ما می‌گوید شما اگر می‌خواهید برای امام حسین هم گریه کنید، عزادار نه ‌فقط مصیبت عظیم، بلکه بالاتر عزادار مصیبت اعظم باشید. «اسئله الله ان یرزقنی طلب ثارک» ای امام حسین از خدا می‌خواهم که من انتقام تو را بگیرم. بعد جای دیگر می‌گوییم «اسئل الله ان یرزقنی طلب ثاری» انتقام خودم را هم بگیرم. این باید باز بشود که انتقام حسین یعنی چی و انتقام خودم یعنی چی. پس در واقع هم حسین مصیبت زده هست و ظلمی در حقش شده است. جدای از آن ظلمی که انتقامش گرفته شد. مصیبت عظیم، هم همه انسان ها مصیبت زده هستند الان. مصیبت امام حسین الان چیست؟ مصیبت امام حسین این است که او به‌عنوان پدر و رهبر و متخصص معصوم حقش ضایع شده است. حق او این بوده است که در راس هرم جامعه قرار بگیرد و همه انسان‌ها را به سمت هدف خلقتشان راهنمایی کند.

اطلاعات، علوم، شرایط، زمینه‌ها یه مورد نیاز جامعه را در اختیارشان قرار بدهد. پس او در این‌جا نیست. لذا شما بلافاصله بعد از مصیبت عظیم در زیارت عاشورا بحث مصیبت اعظم را دارید. خدا لعنت بکند آن‌هایی را که شما را از آن مقامی که دارید، کنار زده‌اند و «و َاَزالَتْکُمْ عَنْ مَراتِبِکُمُ الَّتی رَتَّبَکُمُ اللَّهُ فیها» شما را از آن مرتبه‌ای که خدا برایتان در نظر گرفته بود یعنی مقام هدایت جامعه، مقام هدایت انسان‌ها، مقام ثارالله، کنار گذاشتند. این بزرگ‌ترین مصیبت است. اگر کسی واقعاً می خواهد گریه بکند الان باید به حال خودش گریه بکند. در فقره بعد می‌فرماید که انتقام خودم را بگیرم. حالا اگر امام حسین ع از من سوال کند که انتقام خودت یعنی چه؟ من باید چه بگویم؟ باید بگویم آقا همان‌طور که شما از راهنمایی من کنار گذاشته شدید، من هم از هدایت شما محروم هستم. پس یک ظلمی هم الان به همه انسان ها دارد می شود و آن هم این است که انسان‌ها با این که لیاقتشان داشتن امام زمان علیه‌السلام هست، امام زمان را ندارند و عزادار حقیقی کسی است که به این معرفت رسیده که من حق مسلمم، داشتن امام زمان است و الان امام زمان را ندارم. بنابراین این‌جا هست که من می‌افتم دنبال کار که دنبال رفع این ظلم باشم.

• همچنان درخدمت استاد شجاعی بزرگوار هستیم ،حالا اگر قبول زحمت بفرمایید. در باره وظیفه شیعیان در مقابل هر دو مصیبت بفرماییدک هم مصیبت عظیم وهم مصیبت اعظم.

این دو در واقع عناصر اصلی تشکیل دهنده نهضت امام حسین ع هستند. درباره مصیبت عظیم ما باید از این فرصت بسیار مهم و این وسیله بسیار قدرتمند که تا عمق جان همه انسان‌ها نفوذ می‌کند. یعنی فقط این شیعیان نیستند که متاثر از این مصیبت عظیم هستند. تمام مردم دنیا با تمام مکاتبی که دارند تاریخ نشان می دهد که از این مصیبت عظیم متأثر شده‌اند و این مصیبت عظیم قدرت زیادی برای جریان سازی و ایجاد حماسه دارد. ما باید از این مصیبت عظیم نهایت استفاده را بکنیم و برای جهت‌دهی حرکت‌های بزرگ برای بسیج نیروهای مردمی برای بسیج قوای مردم ،فرزندان امام زمان ع، برای رفع آن ظلمی که در حق معصومین و خود مردم شده است. مصیبت اعظم، یعنی جهت دهی مصیبت عظیم باید کمک به رفع مصیبت اعظم بکند.

سفارش زیادی شده است در فرمایشات معصومین ع به اقامه عزا و ثواب‌های زیادی برای آن ذکر کرده‌اند. امام باقر علیه‌السلام می‌فرماید اگر مردم می‌دانستند که در زیارت امام حسین چقدر خیرات و برکات وجود دارد از شوق می‌مردند. این‌قدر اهمیت دارد و این‌که همه تلاش می‌کنند حداقل یک بار خودشان را به کربلا برسانند و یا آن‌ها که دسترسی ندارند، یک زیارت حقیقی بکنند به این جهت هست. برای گریه برای گریاندن برای حتی یک بیت شعر گفتن در رسای حسین ما داریم اگر کسی حتی اگر یک بیت شعر برای حسین ع بگوید خداوند خانه ای در بهشت برای او در نظر می گیرد.

حتی این‌قدر این مسئله مهم هست و حیاتی هست؛ چون تنها چیزی که می تواند موجب برگشتن خون خدا به جامعه بشود، قدرت مصیبت عظیم است، مصیبت عظیم اونقدر قدرتمند هست که فقط و فقط پرداختن به اون هست که اگر جهت‌دهی درستی بشود می‌تواند موجب رفع مصیبت اعظم شود و بالاخره موانع ظهور امام زمان علیه‌السلام حسین زمان را برطرف بکند و همه مردم را مهدوی بکند. این مصیبت عظیم هست که این قدرت را دارد.

اگر در جایی طراحی طوری صورت بگیرد که عزاداری‌ها منجر به توجه به مصیبت اعظم هست، یعنی حذف متخصص معصوم، نبودن امام زمان ع بشود؛ این عزاداری یک عزاداری ضعیف هست و درست در جهت اهداف امام حسین علیه‌السلام نیست.

پس وظیفه ما در مورد مصیبت عظیم یک وظیفه علمی و هنری هست، که باید با تخصص و علم با آگاهی با معرفت این را جهت دهی کنیم به آن سمت. این کار هنرمندان شاعران علما دانشمندان و همه کسانی هست که به نحوی در مسئله عزاداری دخالت دارند. مداحان، سخنران‌ها و کسان دیگر که درست جهت‌دهی بشود و هرچقدر هم که این برقرار شود، ارزش دارد. این قدر این مصیبت عظیم و پرداختن به آن ارزش دارد که برای کافر هم ثواب در نظر گرفته شده‌است. اگر کسی غیرمسلمان باشد و اصلاً اعتقادی به دین نداشته باشد همین که مصیبت امام حسین علیه‌السلام را بشنود، متأثر بشود و اشک از چشمانش سرازیر شود خداوند برای این هم پاداشی در نظر گرفته‌ است. این‌قدر مهم است. پس ببینیم بیهوده نیست این ثواب‌هایی که برایش در نظر گرفته شده‌است. یک کسی نگوید که مثلاً حالا چگونه می‌شود که یک نفر با یک قطره اشک به آن همه اجر برسد، برای این‌که همین غصه ها وغمها هست، همین ذکر مصائب هست که تا عمق جان یک عزادار نفوذ می‌کند و او را وادار به حرکت می‌کند. ما انقلاب اسلامی را حرکت های بزرگ جهانی را، هشت سال دفاع مقدس را در کشور خودمان با قدرت مصیبت عظیم توانستیم اداره بکنیم و آن معجزات عجیب و غریبی کرد واقعاً دنیا در مقابلش زانو زد را به وسیله قدرت مصیبت عظیم توانستیم ایجاد بکنیم.

(میتوانیم جایی بگوییم با شور حسینی) شور حسینی ،شوری که مبتنی بر معرفت مبتنی بر عشق مبتنی بر فطرت هست واین خیلی مهم هست و این شور یک شور کاذب نیست. وقتی که یک غیرمسلمان را هم در خودش می‌یابد حکمت دارد. وقتی که یک غیر شیعه را هم در خودش می‌یابد حکمت دارد که حالا در مورد حکمتش هم باید این مسئله را توضیح بدهیم که امام حسین ع با ما دو تارابطه دارد. این سوال ممکن است پیش بیاید برای همه بینندگان عزیز که چرا غیرمسلمان ها هم گریه می‌کنند. عزاداری میکنند. چرا مسیحی‌ها چرا؟ کلیمی‌ها؟ چرا یهودی‌ها؟ چرا واقعاً این‌ها گریه می‌کنند؟ اصلاً در هیچ کجای دنیا سابقه ندارد شخصیتی مثل امام حسین یک شخصیت بین‌المللی تر از امام حسین ما در طول تاریخ نداریم.

مگر چقدر امام حسین ع را می شناسند؟

این مساله فقط بر باب شناخت نیست. مسئله مربوط به یک ارتباط حقیقی هست. در واقع خداوند تبارک و تعالی در نظام خلقت که اوایل بحث‌هایمان هم این‌ها را داشته‌ایم، در نظام خلقت، روحی که از خودش در انسانها دمیده است همان نور پنج تن آل عبا ع هست. برای همین هم همه انسان‌ها فرزندان حقیقی امام حسین ع هستند. حتی شدیدتر از فرزندی که نسبت به پدر و مادرشان دارند. شما در زیارت عاشورا می بینید خدا میفرماید وقتی با امام حسین حرف میزنی با، بابات داری حرف میزنی با بابای حقیقی ات با پدر آسمانی و جاودانه ات داری حرف میزنی،برای همین می ارزد که به او بگویی «بابی انت و امی» پدر و مادرم فدای تو باشد.

شما وقتی به امام حسین میگویی پدر و مادرم فدای تو، یک کسی ممکن است که بگوید ما از نظر فقهی هم جایز نیست پدرو مادرمان را فدای کسی کنیم ،انسان جایز هست جانش را فدای پدرو مادرش کند اما پدرو مادرش را حق ندارد فدای کسی بکند، ولی وقتی می آییم در این نظام معرفتی می بینیم که خداوند میگوید که به امام حسین بگو پدرو مادرم به فدای تو.

درواقع وقتی من دارم به امام حسین میگویم پدرو مادرم به فدای تو یعنی پدرو مادر زمینی من ، موقت من، پدرو مادری که باعث به وجود آمدن جسم من شده اند، فدای پدرو مادرآسمانی و جاودانه من که روح من از آنهاست. این خیلی مهم است.

این متاسفانه در این بخش ما خیلی کار نکردیم، یعنی آن چیزی که باید رویش خیلی کار بشود، این هست که همه انسانها بهره ای از نور امام حسین ع در وجودشان هست.

لذا اینکه ما در کشور خودمان یا در خارج از کشور میبینیم که بسیاری از غیر مسلمانها، غیر شیعیان متاثر از این قضیه میشوند، در واقع یک ارتباط حقیقی دارند. شما در ارتباطی که در روانشناسی در علم روز ثابت شده ارتباط خونی بین بچه ها و پدرو مادر، که این میکشاند اینها را به هم دیگر، اگر همدیگر را گم کرده باشند یک آلارم هایی به همدیگر میدهند، یک آثاری هست. مثلا مادر در یک شهر هست و فرزند در یک شهر دیگر هست، اگر برای فرزند اتفاقی بیافتد مادر میفهمد ،به دلش برات میشود، میگوید به دلم برات شده.

همه انسانها، آنهایی که معرفت ندارند وشناخت ندارند، شیعه فقط این شناخت را دارد ، ولی بقیه چرا متاثر میشوند؟ چون امام حسین برایشان یک غریب آشنا است، یعنی ظاهرا میگویند که این امام حسین حالا ا مام مسلمانهاست، امام شیعیان است. ولی باطنا آن نهادشان دارد میگوید این پدر حقیقی من است، هدف من هست، غایت من هست. چون امام حسین یعنی کمال، یعنی آن تجلی خدا ، هر انسانی وقتی میخواهد به یک انسان کامل نگاه بکند، به حقیقت خودش نگاه میکند، به اصل وریشه خودش داره نگاه میکند. ،لذا نمی تواند متاثر از مصیبت پدر خودش، اصل خودش و ریشه خودش نشود.

پس اینجا ما به دوتا رابطه با معصوم میرسیم: یکی رابطه حقوقی، یکی رابطه حقیقی

رابطه حقوقی این هست که او امام است، متخصص معصومی است که از نظر عقلی و فطری طبعیت هر متخصص بر انسانی که متخصص نیست، لازم است. ما پزشک را هم بهش احترام میگذاریم، مهندس را هم بهش احترام میگذاریم، کار عقلانی میکنیم، یک رابطه حقوقی بین مهندس و پزشک با ما وجود دارد.

اما ما یک رابطه حقیقی هم با امام حسین و اهل بیت علیها سلام داریم که رابطه پدرو فرزندی هست. آنها اصل ما وریشه ما هستند. پیامبر فرمود: انا و علی ابوا هذه الامه. در زمان خودش دوتا معصوم که بیشتر نبودند، از حضرت زهرا س که جدا هست شخصیتش صرفنظر بکنیم، دوتا متخصص معصوم زمان پیامبر هست، پیغمبر وخود علی. ولی پیامبر چه میفرماید، میفرماید من و علی پدران این امت هستیم. عین این روایت را در مورد سایر معصومین علیها سلام هم داریم.

جمع بندی وظایف شیعیان در قبال دومصیبت، مصیبت عظیم و مصیبت اعظم

در مورد مصیبت عظیم باید کار جدی و علمی صورت بگیرد. یعنی همانطور که بزرگان دین و مراجع تقلید فرمودند سنتی برگزار شود. آن روشهای سنتی سر جای خودش، اما باید واقعا کارشناسان، متخصصان و فرهیختگان روی این بحث مصیبت عظیم کار بکنند. چون این موتور حرکت به سمت برطرف کردن مصیبت اعظم است، باید طراحی های لازم بکنند، در بخش شعر، ما باید کار جدی بکنیم. در بخشهای هنری باید سرمایه گذاری بکنیم، در بخش موسیقی باید کار بشود، در بخش تاتر، در بخش ساخت فیلم باید کار شود. و از این قدرت عظیمی که می تواند ان حماسه های جاودانه را که بعد از امام حسین، مثل حماسه مختار، قیام توابین تا انقلاب اسلامی را توانسته الآن بیداری اسلامی را توانسته طراحی بکند، این را ما باید برایش فکر بکنیم، واقعا فرهیختگان و بزرگان بنشینند، طراحی های لازم را بکنند و ببینند که چطور میتوانند جهت دهی مناسبی بکنند تا ان شاءالله هر چه قدر ما به مصیبت عظیم توجه بیشتری بکنیم، حرکت و قدرت برای برطرف کردن مصیبت اعظم بیشتر خواهد شد.

اما آن رسالتی که ما در مقابل مصیبت اعطم داریم که در همین وقت کم هم نمیتوانیم به آن بپردازیم، این همان پیام زیارت عاشورا هست که ما باید روح انتقام، عقده و کینه مقدسی از این مساله در دلمان باشد و برنامه ریزیهای زندگیمان را، سبک زندگیمان، انتخابها و ارتباطات و رفتارها و افکارمون را براساس حرکت به سمت امام زمانمان علیه سلام بکنیم.

چون امام زمان به نص قرآن شخصیتی هستش که روز قیامت ما را بر اساس نوع رفتارمان با ایشان مورد محاکمه قرار میدهند. اینکه یک کسی حالا چقدر نماز خونده ، چقدر روزه گرفته ،چقدر آدم خوبی بوده ، همه فرع هست. اصلی ترین سوال روز قیامت این هستش که شما در وقتی که امامتان طرد شده ی آواره تنها و یگانه بود چه جوری زندگی می کردید؟ سبک زندگی شما چه جوری بود. ما الآن داریم گذشتگان را ،یعنی مردم زمان امام حسین را تقبیح میکنیم، یعنی میگوییم ما اهل کوفه نیستیم، آنها کوفی بودند، آنها اینجوری بودند، بی وفا بودند، امام را تنها گذاشتند. سوال این هست که آیا ما الآن اهل کوفه هستیم یا نیستیم. یعنی ما هم با آن فرهنگ داریم زندگی میکنیم. امام زمان ع چقدر در زندگی ما الآن نقش دارد؟

حتی در عزاداریهای ما چقدر نقش دارد،چقدر سهم دارد واقعا از صدها ساعتی که صرف عزاداری میشود، میلیاردها ساعت ومیلیاردها تومانی که داره هزینه میشه واقعا امام زمان ع چقدر سهم دارد در این وسط؟

چقدر بعد از تاسوعا وعاشورا جامعه یک گام به ظهور امام زمان عنزدیک میشود؟ چقدر موانع برطرف میشود؟

اینها مسائل خیلی مهمی هست که ما باید واقعا یک تغییری در سبک زندگیمان بدهیم. همین بحثی که الآن هم جدیدا خیلی روی آن مانور میدهند: لایف استایل، این بحث لایف استایل و سبک زندگی را باید واقعا رویش ما کار بکنیم.

ما اگر سبک زندگیمان به سمت برطرف کردن مصیبت اعظم نباشد، روز قیامت لنگ خواهیم بود. چون حتما از ما میپرسند این آقا زمان شما ،ببینید از ما نمیپرسند زمان امام حسین ع سرش را بریدند شما چکار میکردید؟ میگوییم آقا ما آن موقع نبودیم، ما فقط بلدیم آنها را لعنت کنیم که این کار را کردند .

ولی میگویند زمان شما که امام زمان داشتید ،یا نه ، حسین داشتید یا نداشتید ،بله داشتیم. زمان شما این آقا کجا بوده چکار میکرده طرد شده بود یا نبود ،آواره بود یا نبود ،تنها بود یا نبود، مظلوم وغریب بود یا نبود. بالاتر از امام حسین در مظلومیت به سر میبرد یا نه، چرا. پس شما چکار میکردید؟

حالا ما جلسه آینده یکمقدار راجع به این صحبت میکنیم. راجع به طراحی هایی که باید بکنیم به سمت برطرف کردن موانع ظهور آقا امام زمان علیه السلام.