شرح زیارت روز جمعه؛ جلسه 8 07/06/1404

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم/ الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین/طاعات و عبادات عزیزان قبول باشد.

خداوند تبارک و تعالی انسان را آفرید و خود را رب انسان، یعنی مربی انسان، معرفی می‌کند و جهان را به سان یک باشگاه خلق کرده تا ما با برخورداری از روح خدا و استعداد بی‌نهایتی که در هر یک از ما قرار داده، به سمت شباهت به مربی خودمان، یعنی الله، حرکت کنیم. این هدف خلقت انسان است و برای اینکه بتوانیم در این باشگاه موفق شویم و راحت‌تر بتوانیم مسیر رسیدن به هدف خلقت را طی کنیم، فرمول‌ها و قواعدی را قرار داده ، مثل هر مربی دیگری در باشگاه خودش و بارها فرموده که اگر شما این دستورات را اجرا کنید، زندگی‌تان، زندگی با آسایش و آرامش توأم خواهد بود. اما اگر از این قوانین صرف‌نظر کنید، تنبلی کنید یا بی‌حوصلگی داشته باشید، زندگی‌تان سخت می‌شود، مشکلات زندگی‌تان زیاد می‌شود و آسیب می‌بینید.

«یُرِیدُ اللَّهُ بِکُمُ الْیُسْرَ وَلَا یُرِیدُ بِکُمُ الْعُسْرَ» (بقره/۱۸۵)؛ خدا برای شما آسایش و آسانی می‌خواهد، سختی نمی‌خواهد. می‌خواهد شما آسایش داشته باشید، آرامش داشته باشید، ولی اگر بخواهید آسایش و آرامش داشته باشید، باید در سایه تخصص‌های الهی این را به دست آورید. کمااینکه ما اگر بخواهیم در بعد مهندسی آسایش داشته باشیم، باید به مهندسانمان اعتماد کنیم ساختمان را به آن‌ها بدهیم تا بسازند. به گونه ای بسازند که ما در این ساختمان آرامش داشته باشیم. اگر می‌خواهیم در بعد بدنی راحت باشیم، به متخصصان پزشکی مراجعه کنیم؛ آن‌ها دستوراتی می‌دهند که آسایش ما و آرامش ما تأمین شود.

خداوند می‌فرماید شما بدون راهنمایی من، زندگی‌تان زندگی تخصصی نیست. چون قبلاً، همان‌طور که مستحضر هستید، عرض کردیم که ما برای اینکه یک انسان هدایت بشود هفت دسته اطلاعات تخصصی لازم است که این فقط در انحصار خداست و اهل بیت (علیهم‌السلام). کسی غیر از خدا و اهل بیت، حتی یک دانه از این اطلاعات تخصصی را ندارند که بتواند برای انسان سعادت و سلامت را تأمین بکنند.

خداوند می‌فرماید وقتی که با دستوراتی که من می‌دهم، با توجه به شناخت و تخصص‌های خودم به شما می‌دهم، شما دیگر آرامش دارید، آسایش دارید و زندگی‌تان شیرین می‌شود. اما اگر دوری کنید از این دستورات و دچار حماقت، خودشیفتگی و خودبینی شوید و فکر کنید که به این دستورات احتیاج ندارید، این دستورات را از زندگی‌تان خارج کنید، گرفتار زندگی جاهلی می‌شوید. این حیاتتان دیگر حیات انسانی نیست و زندگی‌تان زندگی جاهلی است. لذا خداوند در قرآن هر زندگی را که زیر نظر خدا و دستورات الهی نیست، حیات حیوانی و حیات جاهلانه معرفی می‌کند. «أَفَحُکْمَ الْجَاهِلِیَّةِ یَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ حُکْمًا لِقَوْمٍ یُوقِنُونَ» (مائده/۵۰)؛ آیا دنبال احکام جاهلی هستید، چه کسی ازنظر آیین و حکم بهتر از خداست.

خداوند شما را دوست دارد بی‌نهایت و شما را برای آسایش، برای آرامش برای سعادت دنیا و آخرت آفریده است. بنابراین، به دستوراتش عمل بکنید. اما اگر از این‌ها پرهیز کنید، زندگی‌تان خراب، می شود تلخ و سخت می‌شود.

خب در این دستورات، خداوند دستوراتش را به دو بخش تقسیم کرده است: یک بخش، آن بخش‌هایی است که ما باید عمل بکنیم راجع به تک‌تک مسائل زندگی‌مان؛ مثلاً نماز، روزه، حجاب، خمس، زکات، وظایف اقتصادی، وظایف اجتماعی، وظایف سیاسی. می گوید به این‌ها عمل کنید. اما اگر به این‌ها عمل کردید، همه پیروزی مال اینجا نیست، همه موفقیت در اینجا نیست. چون شما موجود مختار هستید، باید خودتان با اختیار به کانون قدرت به کانون موفقیت اتصال داشته باشید. چون جنس شما «خُلِقَ الْإِنْسَانُ ضَعِیفًا» (نساء/۲۸)؛ انسان از ضعف آفریده شده. جنس انسان، ضعف و فقر است. ما نه هستی‌مان مال خودمان است، نه صفاتمان مال خودمان است و نه هیچ‌کدام از دارایی‌هایمان مال خودمان هست. ما عین فقر و ربط و عجزیم نسبت به خداوند. لذا خداوند می‌فرماید که شما باید به این توجه داشته باشید که دائماً به کمک من احتیاج دارید. «إِیَّاکَ نَعْبُدُ وَإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ» (فاتحه/۵).

این را در عبادت ما گنجانده است. انسان بدون استعانت، یعنی طلب یاری از خداوند، خدا کاری با او ندارد، رهایش می‌کند. آدمی که از خداوند استعانت ندارد، یعنی نمی‌گوید خدایا کمکم کن، تو باید به داد من برسی، و این توهم به سراغش بیاید که توانمندی‌های خودش یا آدم‌های دیگر کافی هستند برای کسب سعادت، خب این غلط است. اگر کسی دچار همچین شرکی شد، زندگی خودش و بقیه به سختی می‌افتد، مگر اینکه دوباره به اصل خودش برگردد و این را اعتراف بکند که خدایا من دچار جهالت هستم، بدون راهنمایی تو و مدد تو کاری نمی‌توانم بکنم.

بشر علمی ندارد که بخواهد با آن علم به تأمین سعادت خودش یا دیگران اقدام کند. بشر دانشی برای این کار ندارد. همان‌طور که عرض کردم، بعد از ۸۰۰۰ سال پزشکی، بشر حتی هنوز یک عضو بدن را نمی‌شناسد. بشر هنوز بعد از هزاران سال، یک اتم و یک الکترون و نوترون را نمی‌شناسد، چه رسد به روح و چه رسد به ترکیب این‌ها که در اجتماع حاضر می‌شود. بنابراین، بشر دانشی ندارد که بخواهد با آن دانش این سعادت‌ها را کسب کند.

پس اگر قلدری کرد و گفت به راهنمایی خدا و مدد خدا احتیاجی ندارم، این یک دروغ است، یک شرک است. این یک خودشیفتگی است که می‌گوید من به قرآن به اهل بیت نیاز ندارم و خودم با دانش خودم می‌توانم سعادت خودم را تأمین کنم و الان بیش از قرن‌ها گذشته است و بشر هیچ‌وقت نتوانسته این کار را انجام دهد؛ روزبه‌روز اوضاع بشر بدتر شده است. یعنی ما دائماً در حیات بشری، اوضاع با پیشرفت دانش بهتر نشده و این به خاطر آن خودشیفتگی و فریبی است که انسان از شیطان می‌خورد و می‌گوید من نیازی ندارم.

خدا هم می‌گوید هر وقت شما، چون موجود مختارید، خود دانید. اگر می‌خواهید کمک بکنم، کمک می‌کنم؛ نمی‌خواهید، کمک نمی‌کنم. خودتان بروید. لذا در قرآن خداوند تهدید می‌کند: «قُلْ مَا یَعْبَأُ بِکُمْ رَبِّی لَوْلَا دُعَاؤُکُمْ» (فرقان/۷۷)؛ بگو اگر دعای شما نباشد، رب، یعنی مربی، دیگر با شما کاری ندارد، توجهی به شما ندارد، رهایتان می‌کند. وقتی هم رهایتان کند، خودتان با این دانش اندکی که می‌خواهید بی‌نهایت مسائل را حل کنید مشکلات را حل کنید، نمی‌توانید. کمااینکه تا الان بشر نتوانسته.

بیش از هر زمان دیگری الان ما بیماری داریم: سکته و سرطان و آلزایمر و پارکینسون و بیماری‌های دیگر داریم. بیش از هر زمان دیگری قتل و جنایت و سقط جنین و طلاق، بیش از هر زمان دیگری فقر و فاصله طبقاتی، تبعیض و فساد داریم، خودکشی و قتل داریم، جنگ و زندان داریم. این بدبختی است که بشر با فاصله گرفتن از قوانین حیات‌بخش الهی، سر خودش و بقیه جوامع آورده.

لذا می‌گوید اگر نمی‌خواهید، چون شما موجود مختارید، زوری نمی‌آیم شماها را به سعادت برسانم، زوری نمی‌آیم خودم را به شما تحمیل کنم. اگر نخواهید، کاری با شما ندارم. «قُلْ مَا یَعْبَأُ بِکُمْ رَبِّی لَوْلَا دُعَاؤُکُمْ». به همه مردم اعلام کن اگر دعا و درخواست شما نباشد، پروردگار هیچ توجهی به شما ندارد. لذا دارد در حدیث قدسی که به مردم بگو اصلاً برایم مهم نیست کی کجا می‌میرد، وقتی قرار است به من توجهی نکنی، وقتی به منشأ دانش، آرامش و سعادت توجه نکنی، مهم نیست کجا می‌میرید و دارید چه‌کار می‌کنید. مهم نیست به چه بدبختی‌ها و نکبت‌هایی دچار می‌شوید، چون خودت داری برای خودت عمداً این‌ها را ایجاد می‌کنی. مثل یک نفر می‌داند پزشکی هست که او می‌تواند مداوایش کند، مخصوصاً ازش فاصله می‌گیرد. نتیجه چی می‌شود؟ نتیجه می‌شود روزبه‌روز درد و مشکلاتش بیشتر می‌شود تا بمیرد.

لذا این یک قانون کلی در نظام خلقت در ناموس خلقت است؛ یک سنت الهی است که خدا می‌گوید وقتی شما از من فاصله می‌گیرید، هم «بأساء» و هم «ضراء» به سراغتان می‌آید. قانونش را بخوانم، یک صلوات ختم بفرمایید.

سوره انعام، آیه ۴۲: «وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِنْ قَبْلِکَ»؛ ما به امت‌های قبلی -چون می‌خواهد بگوید این یک قانون است؛ قبلی‌ها هم همین‌طور بوده بعدی‌ها هم همین‌طوره، فرقی نمی کند. «وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِنْ قَبْلِکَ»؛ امت‌های قبلی هم ما پیغمبر برایشان فرستادیم، برای همه. خب «فَأَخَذْنَاهُمْ بِالْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ یَتَضَرَّعُونَ»؛ ما این‌ها را دچار بأساء و ضراء کردیم تا اینکه شاید به تضرع بیفتند و خودشان را نجات دهند.

«بأساء» یعنی جنگ، خونریزی، سیل، زلزله، بیماری‌های فراگیر (مثل همین کرونا)، نکبت‌ها و مصائبی که یک جامعه را، میلیون‌ها، صدها میلیون، بلکه کره زمین را درگیر می‌کند. «وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِنْ قَبْلِکَ فَأَخَذْنَاهُمْ بِالْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ یَتَضَرَّعُونَ»؛ شاید برگردند، شاید به گریه و تضرع بیفتند تا من به دادشان برسم. این سوره انعام آیه ۴۲ است. در واقع می‌خواهد بگوید که هرچه بر سر گذشته ها آمده، سر آینده ها هم می‌آید؛ این یک قانون است و قانون تغییرناپذیر است. اگر در جامعه‌ای شما از راهنمایی و هدایت خدا فاصله گرفتید، مصائب به سراغتان می‌آید. حالا اگر مصائب به سراغتان آمد.

«ضراء» چیست؟ «ضراء» مشکلات اقتصادی، ورشکستگی، مشکلات روحی و روانی؛ آبرویتان می‌رود. مشکلات آبرویی. این هم در نظام فردی است و هم در نظام اجتماعی. یعنی اگر یک نفر در نظام فردی خودش هم یک نفر اهل استغاثه و دعا نباشد، این انواع نکبت‌ها زندگی‌اش را می‌گیرد. ولو موفق‌ترین آدم در آن ۵۰ درصد اول باشد، یعنی درسش را خوانده، تلاش‌هایش را کرده، روش‌های علمی را بلده، همه کارهایش را می‌کند، اما کار درست نمی‌شود و شکست به سراغش می‌آید. ۵۰ درصد یک موفقیت برای فرد و جامعه، درخواست و دعاست.

لذا حضرت فرمود: «عَلَیْکُمْ بِسِلَاحِ الْأَنْبِیَاءِ»؛ بر شما باد به اسلحه انبیا. «قيلَ: وَ ما سِلاحُ الْأَنْبِياءِ؟ قالَ: الـدُّعاءُ»  آقا امام رضا علیه السلام فرمودند که: بر شما باد به اسلحه انبیا. گفتند: آقا اسلحه انبیا چیه؟ فرمودند: دعا. دعا و درخواست اگر نباشد، خدا هیچ کاری با شما ندارد. می گوید: این بشر به من بنده، به من احتیاجی ندارد که نمی‌خواه.» خب اگر نمی‌خواهد، من هم کاری با او ندارم. اگر تکبر دارید و نمی‌خواهید، من هم کاری ندارم با تو. «ادْعُونِی» بگویید: «أَسْتَجِبْ لَکُمْ» (غافر/۶۰)؛ مرا بخوانید من هم اجابت می کنم. «إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَکْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِی سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِینَ» (غافر/۶۰)؛ ببینید خدا چقدر مهربان هست؛ ما را تهدید به جهنم می‌کند بلکه برگردیم. آن‌هایی که از درخواست از من تکبر می‌ورزند، از دعاکردن، استغاثه یا احساس نیاز نمی‌کنند، به‌زودی با خواری آن‌ها را وارد جهنم می‌کنیم. آنجا می‌گوید اصلاً به شما محل نمی‌گذارم. اینجا می‌گوید با خواری وارد جهنمتان می‌کنم. آدمی که در زندگی‌اش گریه نیست، استغاثه نیست، تضرع نیست، دعا نیست، نکبت زندگی‌اش را می‌گیرد. این مسئله خیلی مهم است. ما اگر الان بگویند نمی دانم مجلس امام حسین هست، مجلس حضرت زهراست، مجلس امیرالمؤمنین هست، این حسینیه می‌خواهد بترکد از جمعیت اما استغاثه نه؛ چون هنوز به این رشد نرسیدند که ما بزرگ‌ترین مصیبتمان فقدان امام زمان است. او وقتی بالای سرمان نیست، همه مصائبمان از اوست. تازه وقتی ما در آن مجالس می‌آییم، معمولاً با حیات انسانی نمی‌رویم. می‌گوییم برویم آنجا دعا کنیم، گریه کنیم، حاجت‌هایمان را بدهند: مشکل مالی داریم، شفا و سلامتی، نمی دانم مسائل اجتماعی و آبرویی، زن و شوهر و از این چیزها یا نهایتاً دیگر حالا کنکور قبول شویم، نمی دانم درسمان قبول شود، از این حرف‌ها. حیات انسانی درش نیست.

استغاثه کار آدم‌های شرافتمندی است که می‌فهمند بزرگ‌ترین مصیبت بشر، نبودن منجی است، نبودن متخصص معصوم بالای سر اجتماع است. یک زندگی جاهلانه ای است که حیات بشری را تهدید می‌کند و نابود می‌کند. و حالا جمع می‌شوند دور هم، استغاثه می‌کنند؛ یعنی می‌گویند: «خدایا پناه آوردیم به تو، یا امام زمان! ای خدا پناه آوردیم به تو، تعجیل کن در فرجت. خدایا تعجیل کن در فرج مولایمان و حجت خودت و او را برسان که این ۸ میلیارد انسان نجات پیدا بکنند.

استغاثه اگر نباشد، جنگ، خونریزی، سیل، زلزله، بیماری‌ها زندگی‌ها را نابود می‌کند. قرآن می‌گوید اگر می‌خواهید از شر این‌جور چیزها نجات پیدا کنید، ۵۰ درصد موفقیتتان این است که بنشینید دعا کنید، جمع شوید، استغاثه کنید، گریه کنید؛ چه فردی و چه جمعی و این اصل پیروزی است و این رمز پیروزی و موفقیت همین گریه است، همین استغاثه است، همین تضرع است.

بنابراین، اگر ما بخواهیم، ما یک جنگ بزرگ جهانی را شروع کردیم با ناتو و با کل دنیا. فعلاً در حالت نه جنگ و نه صلح هستیم؛ در واقع صلح مسلح. و به‌زودی به شکلی بسیار سخت‌تر از دوره قبل، همانطور که دشمن تهدیدمان کرده است، به‌خصوص، تصریح کرده که ما ایران را باید تجزیه اش کنیم. دیدید ترامپ در جلسه با سران اروپا گفت: «ایران باید تجزیه شود. اگر تجزیه نکنیم، همه ما را نابود خواهد کرد.» در کتاب‌هایشان هم آمده ، خودشان هم می‌گویند. دیدید که بالاخره این‌ها افکاری را لو دادند که ما سال‌ها می‌گفتیم و متأسفانه خیلی از خواص انکار می‌کردند ، از خواص خودمان.

نتانیاهو می‌گوید ما بیش از سه هزار سال است که در حال مبارزه هستیم. این یعنی مبارزه‌ای تاریخی بوده که از اول از آن زمان بنی‌اسرائیل تا الان ادامه داشته است. یک جنگ، تکلیف تاریخ باید روشن شود و آن‌ها تصمیم گرفته‌اند ما را نابود کنند و تجزیه کنند. قطعاً از ما دست برنمی‌دارند. قطعاً ما را به حال خودمان رها نخواهند کرد و اگر آتش‌بس دادن، همان‌طور که فردایش اعلام کردند، برای تقویت خودشان بوده ؛ برای آماده شدن برای مرحله جدیدی از جنگ، مرحله جدیدی از کشتار از حوادث سخت که این نبرد، همان‌طور که نتانیاهو گفت و همان‌طور که رهبر عزیزمان فرمودند، جنگ تاریخ است، جنگ آخرالزمان است، جنگی است که در آن یک طرف باید نابود شود. آقا فرمودند که این جنگ برای هر دو طرف مسئله مرگ و زندگی است؛ یعنی یکی از دو طرف باید نابود شود. دیدید که نتانیاهو چند روز پیش گفت: «یا پیروز می‌شویم یا نابود می‌شویم.» این است؛ یعنی اینها تکلیفشان را مشخص کرده‌اند.

خیلی وقت‌ها افراد می‌گفتند خب این مسئله، مسئله اسرائیل است. اما دیدید که دو هفته سه هفته پیش گفت: «نه، مسئله اسرائیل بزرگ است. اصلاً دست به آن بحث فلسطین و غزه و این‌ها نیست.» ما یک رسالت معنوی و تاریخی داریم که اسرائیل بزرگ را تشکیل بدهیم. یعنی همان‌طور که خودش اسم برد: لبنان، سوریه، اردن، مصر، عربستان، عراق، بخشی از ایران. البته این‌ دروغ است، این را می گویند اما همان‌طور که در کتاب‌هایشان نوشته‌اند، این‌ها کل جهان را می‌خواهند. این‌ها قائل هستند به اینکه همه جهان مال این‌هاست و بنابراین هیچ‌وقت دست‌بردار نیستند. اینها هیچ وقت زیاده‌خواهی‌هایشان اگر دست‌بردار بودند، ناتو را به سمت شرق نمی‌آوردند که جنگ اوکراین و روسیه در بگیرد. اینها می خواهند همه جای کره زمین را بگیرند. الان دیگر تصمیمشان را رسماً اعلام کرده‌اند که ما می‌خواهیم ایران را به چند کشور تجزیه کنیم. خب اگر می خواهند تجزیه کنند همان اتفاقی که برای سوریه افتاد و برای جاهای دیگر دارد می‌افتد، برای ما هم می‌افتد. لذا ما بخواهیم یا نخواهیم، این جنگ تاریخ، جنگ سرنوشت، جنگ آخرالزمان شروع خواهد شد و حالا که این جنگ می‌شود، ما باید (بدانیم که) فقط موشک و آمادگی‌های نظامی، اقتصادی و اجتماعی نیست اسلحه ما. اسلحه ما همان‌طور که قرآن می‌گوید، تضرع و گریه است. این است که شما را در مقابل دشمن موفق می‌کند.

ما قبلاً هم وقتی انقلاب شد، تمام ابرقدرت‌ها؛ الان بعضی از قدرت‌ها علیه ما هستند: آمریکا و غرب و ناتو. آن موقع شرق، یعنی شوروی هم بود، چین هم بود. همه دنیا آمدند علیه ما. چیزی باعث شد که ما در دفاع مقدس پیروز شویم؟ با اینکه ما هیچ‌وقت امکانات الانمان را نداشتیم؛ نه عده‌مان و نه عُده‌مان (یعنی نیروها و تجهیزاتمان) مثل الان پیشرفته نبود. عقب‌مانده بودیم و دنیا در لبه تکنولوژی آمد با ما جنگید، ولی از ما شکست خوردند دنیا. کل دنیا از ما شکست خورد. چرا؟ چون ما استغاثه داشتیم، دعا داشتیم، توسل داشتیم، گریه داشتیم. مساجدمان پر از شور و شوق و جوان‌ها و رونق و دعاهای مختلف بود. الان مساجد ما نوعاً مساجد خاموش، مساجد سرد است مساجد بی‌رونق است و این فاجعه است.

اگر ما بخواهیم در این نبرد آخرالزمان موفق شویم، حواسمان باید باشد. به همه مردم دنیا، به همه مسلمان‌ها، به همه شیعیان باید اعلام شود: ما رمز پیروزی مان استغاثه است، دعاست، گریه است، کمک گرفتن از خداست، استعانت و استمداد از خداوند. اگر ما این را کنار بگذاریم، و بگوییم: نه ما موشک داریم، نمی دانم پدافندمان چنان است، سپاه داریم، ارتش داریم، دیدید که روز اول دشمن چه‌کار کرد؟ دشمن روز اول آمد همان چیزهایی که مایه امید ما بود و ما سال‌ها به آن پز می‌دادیم را از بین برد. آمد چه‌کار کرد؟ آمد سایت‌های ما را هک کرد که ما نمی‌توانستیم) موشک بزنیم، لانچرها و موشک‌هایمان را هم روز اول همه را زدند و تا غروب و تا شب ما را زدند و بمباران می‌کردند. این استغاثه‌ها و دعاهای مردم بود که خداوند به ما رحم کرد و رهبر عزیزمان فرمودند خداوند نقشه این‌ها را باطل کرد و این‌ها نقشه‌هایشان درست بود و تصمیم داشتند که ظرف چند روز ایران را جمع کنند. طوری که همان‌طور که رهبرمان فرمودند، برای فردایش برای ما تعیین پادشاه هم کرده بودند، تجزیه ایران و حاکمان ما را مشخص کرده بودند. انقدر مطمئن بودند. این خدا بود. بنابراین ما باید به رمز پیروزی‌مان توجه کنیم. استغاثه‌ها باید روزبه‌روز شلوغ‌تر و باشکوه‌تر، تضرع باید (باشد). تضرع یعنی زاری زدن، نه اینکه از روی عادت دستمان را بالا ببریم و حالا سخنران یا مداح یک چیزی می‌گوید و من هم از روی شکم سیری بگویم: «الهی آمین.» خدا می‌گوید اگر تضرع نداشته باشید، ببینید، می‌گوید: «فَأَخَذْنَاهُمْ بِالْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ»؛ ما با انواع مصائب دچارتان می‌کنیم تا به گریه بیفتید، تا به تضرع بیفتید و به حقیقت خودتان برسید. حقیقت شما فقر است، حقیقت شما ربط به خداست. ما چیزی از خودمان نداریم. ما وجودمان مال خودمان نیست و هستی‌مان هم مال خودمان نیست. بنابراین شما فقط با دعا هست که اتصال به کانون قدرت پیدا می‌کنید. با تضرع است که رحمت الهی را جلب می‌کنید به سمت خودتان. لذا در جنگ احد دیدید که وقتی مسلمان‌ها شکست خوردند، پا به فرار گذاشتند و پیغمبر و چند نفر آدم محدود مانده بودند، چی نجات داد مسلمان‌ها را؟ در جنگ بدر چی نجات داد مسلمان‌ها را؟ قرآن می‌گوید. می گوید در جنگ بدر چون عده و عُده مسلمان‌ها خیلی کمتر از دشمن بود، بعد یک‌دفعه دشمن که آمد، این‌ها چشمشان خورد به عده و عُده دشمن، مسلمان‌ها دچار وحشت و اضطراب شدند، ترس برشان داشت. بعد قرآن می‌گوید: «فَاسْتَغَاثُوا»؛ اینها شروع کردند به استغاثه. وقتی که شما استغاثه کردید، خدا می‌گوید چی؟ «إِنِّی مُمِدُّکُمْ بِأَلْفٍ مِنَ الْمَلَائِکَةِ» (انفال/۹)؛ من شما را با هزار فرشته کمک می‌کنم. یعنی امدادهای غیبی می‌آید. عزیزانی که هم‌سن‌وسال ما بودند و در دوران دفاع مقدس در جبهه بودند، با چشم خودشان امدادهای غیبی را دیدند آنجا. چی از این بالاتر کشوری دست‌خالی در مقابل همه قدرت‌ها پیروز شود، یعنی امداد غیبی دیگر. چی از این بالاتر که ۴۷ سال همه دنیا بریزند سر یک کشور و شکست بخورند؟ این یعنی امداد غیبی. یعنی خدا پشت شما هست؛ یعنی امداد غیبی.

ما اگر استغاثه نداشته باشیم، امدادی در کار نیست. خدا می‌گوید شما وقتی استغاثه بکنید، به هزار تا، به سه هزار تا، به ۵ هزار تا، اینها آیه قرآن است که دارم می‌خوانم و میلیون‌ها فرشته اصلا که می‌آیند کمک شما می‌کنند. سربازهای شما و لشکریان خدا می‌آیند به داد شماها می‌رسند. این تجربه را همیشه ما داشتیم در دفاع مقدس، در انقلاب اسلامی داشتیم، هنوز هم داریم، در همین دفاع مقدس ۱۲ روزه هم داشتیم.

بنابراین مردم باید توجه کنند از استغاثه و دعا غفلت نکنند. اگر از این غفلت کنیم، آسیب می‌بینیم. گول موشکی و سربازها و نظامی‌ها و تجهیزاتمان را بخوریم، شکست خواهیم خورد. پیغمبر در همین جنگ بدر، در جنگ احد و در جنگ‌های دیگر، عده و عُده‌اش کمتر از دشمن بود. پس چه جوری پیروز شد در مقابل دشمن؟ استغاثه پیغمبر و سربازانش. در جنگ حنین با اینکه ۱۲ هزار نفر بودند، لشکرشان از دشمن بالاتر بود، قوی شده بودند. «وَیَوْمَ حُنَیْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْکُمْ کَثْرَتُکُمْ» (توبه/۲۵)؛ شماها غرور به سراغتان آمد. الان که دیگر ما امکاناتی داریم که چنین و چنان است، ۱۲ هزار لشکر پیروز می‌شویم. شبیخون خوردند، شکست سخت و فرار.

گول امکانات را نباید بخوریم. مغرور به امکانات مادی نشویم. ۵۰ درصد وظیفه ما کارکردن است؛ تلاش کنیم، پدافندمان را قوی کنیم، موشکی‌مان را قوی کنیم، نیروی هوایی، زمینی و دریایی‌مان را قوی کنیم، به اوضاع داخل برسیم. اما ۵۰ درصدش تضرع و استغاثه است. این را اگر از دست بدهیم، به نص قرآن، خدا ما را رها خواهد کرد و ما شکست خواهیم خورد.

عزیزانم، اگر می‌خواهیم در جنگ آخرالزمان و در جنگی که در پیش داریم، حوادث به سراغمان نیاید، آسیب‌هایمان کم شود، آسیب‌هایی که ممکن است به ما برسد دشمن بزند کم شود، باید شب و روز دعا بکنیم، باید استغاثه بکنیم. نه فقط جمعه‌ها که اینجا هستیم، در خانه‌هایتان هم که هستید، برای دفع بلا از اسلام و مسلمین استغاثه بکنید. یعنی گریه بکنیم، زاری بکنیم، به خدا بگوییم: «خدایا ما هیچی دستمان نیست، ناتوانیم، تو به داد ما برس.»

الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین