گفتیم بیشترین و بالاترین چیزی که ما نیاز داریم بهش برسیم در این شب‌ها، مغفرت الهی است. سایر مقامات، مثل بهشت، بالاتر از بهشت، تقرب الی الله، نزدیک شدن به امام زمان (علیه السلام)، همه مبتنی بر مغفرت هستند. اگر قرار است خداوند امشب یک چیز به هر کدام از ما بدهد، بهترین چیز این است که ما را از جهنم نجات دهد و گذشته‌ی ما را ببخشد و بیامرزد و ندید بگیرد. و لذا در دعای امشب، داریم: «وَ ارْزُقْنِي فِيهَا ذِكْرَكَ وَ شُكْرَكَ وَ الرَّغْبَةَ إِلَيْكَ‏ وَ الْإِنَابَةَ وَ التَّوْبَةَ وَ التَّوْفِيقَ لِمَا وَفَّقْتَ لَهُ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ‏؛ خدایا در اين ماه مرا ذكر و شكر و شوق لقاى خود و توفیق توبه و انابه نصیب کن. هرچیزی را که پیامبر و آلش را موفق می کنی، من را به آن هم موفق کن و توفیق بده که بتوانم گذشته خودم را جبران کنم». بهترین پاداش ما، و قدری که ما می‌توانیم بهش برسیم در شب قدر این است که همه ما مشمول مغفرت الهی باشیم. بحثمان که درباره آخرت و جهنم بود، امشب چندتا از خطراتی را که انسان را قطعا دچار عذاب می‌کند معرفی می‌کنم که امشب تا فرصتی هست توبه کنیم و خداوند نصیب کند که ان شاءالله ریشه‌اش را به مدد امام زمان (علیه السلام)، بکنیم. با وجود این‌ها زحمات ما، عبادت‌های ما، نماز ما، احیای ما هدر می‌رود و خیلی خطرناک هستند. من چندتایش را می گویم، اولین روایت از وجود مقدس نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) و سلم است، یکی از چیزهایی که حریم خداست و کسی نباید درش وارد شود، کبر است، کبر لباس ویژه خداست، بزرگی، تکبر، چه برای خود خدا که خیلی ها دچارش می شوند، چه برای معصومین چه برای مردم، پیامبر می‌فرماید: «لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ عَبْدٌ فِي قَلْبِهِ‏ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ‏ مِنْ كِبْرٍ؛ كسى كه در دلش به اندازه دانه خردلى كبر باشد، هرگز به بهشت نمى رود» و این هم عذاب دنیا دارد هم آخرت و عذاب قبر دارد، عذاب قیامت و بعد از قیامت دارد. چون خلق است و خلق به راحتی کنده نمی‌شود. انسان باید روحیه گندگی کردن در مقابل خدا به خاطر اطاعت و طاعت هایش مثل شیطان که گندگی کرد، یا به گندگی کردن در مقابل معصومین و اولیاء خدا و اساتیدش، باید دقت کند کنارش بگذارد. خدا هم امتحان می‌گیرد از انسان، یا تکبر کردن در مقابل مردم، فخرفروشی، فخر فروشی با تکبر فرق دارد، در روایت آمده، گندگی نکند، برای این که به زیردستش یا بچه اش سلام کند مشکل دارد تکبر است، کسی که اجرای دستور خدا برایش سخت است تکبر دارد. کسی که جلوی بابایش بلند شدن برایش سخت است تکبر دارد. کسی که جلوی استادش بلند شدن برایش سخت است، تکبر دارد. کسی که انجام وظایف زناشویی و دستورات خدا برایش سخت است نمی تواند اجرا کند. خدا گفته حق زن این است، حق شوهر این است، نمی تواند انجام دهد، این تکبر دارد، کسی که می‌خواهد به همسرش مهرورزی کند، نمی‌کند، نمی آید برایش که چنین چیزی بگوید. نمی‌تواند کلمات عاشقانه بگوید، این تکبر دارد. در روایت داریم زن و شوهر وقتی دست همدیگر را می‌گیرند، از طرف خدا مغفرت حاصلشان می‌شود. یا دست پدرش را ببوسد، دست مادرش را ببوسد، این آدم متکبر است. در مقابل این دستورات خیلی از افراد در زمان پیغمبر می گفتند این چیزها عارمان می آید، پدران ما اینجوری نبودند، رسم ما ترک ها اینجوری نیست، ما لرها اینجوری نیستیم، ترک و کرد و این‌ها همه در جهنم هستند اگر بخواهند از این رسم ها داشته باشند. رسم خدا باید باشد، این‌ها رسم های جاهلیت هستند، اگر پدرانتان آدم‌های عاقلی نبودند و بی فکر بودند شما هم می خواهید همان مسیر را ادامه دهید، زن و شوهر دست های همدیگر را که می‌گیرند، این‌ها لوس بازی و قرتی گری نیست، هرچقدر زندگی اوج بگیرد، این‌ها باید بیشتر شوند، اگر سال اول اینجوری هستند سال دوم باید شدیدتر باشد، سال دهم شدیدتر، ای بابا از ما دیگر گذشته و این مزخرفات، این‌ها حماقت هستند، تکبر می‌کنند. بچه اش را می‌خواهد بغل کند، نه زشت است جلوی بابا ننه هایمان بچه هایمان را بغل کنیم، زشت است به همسرمان محبت کنیم، این بی حیایی نیست، ائمه (علیه السلام) همه اسم‌های زنانشان را صدا می زدند، با اسم کوچک صدا کنید هم را، چه اشکالی دارد، این‌ها دیگر مریضی هستند، دل‌های مریض، دل‌های بی اعتقاد، تکبر انواع و اقسام دارد. فخر هم اینجوری است، با عبادت، با سواد، با سابقه دینیش، با پولش و قیافه و خوشگلیش، با صدا و توانایی های جسمیش، من بابایم اینجوری بوده، من پسرم فلان است، هرنوع ناز کردن و به رخ کشیدن جهنم دارد. امام علی (علیه السلام) فرمود: «إِنَّ الرَّجُلَ لَيُعْجِبُهُ أَنْ يَكُونَ شِرَاكُ نَعْلِهِ‏ أَجْوَدَ مِنْ شِرَاكِ نَعْلِ صَاحِبِهِ فَيَدْخُلُ في هَذِهِ الآيَة: تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ(قصص/83)؛ اگر کسی از این که بند کفش او بهتر از بند کفش دوستش باشد، خرسند شود، داخل عنوان این آیه می‌شود.» کسی که بند کفشش را هم به رخ دیگران می کشد، من کفشم پوست سوسماری است، کفشم را انقدر خریدم، حالا بنده خدای دیگری رفته کفش خریده سی هزار تومان، تو به رخش می‌کشی؟ تلفن من این چیزها را دارد، ماشین ما فول آپشن است، این‌ها همه اش جهنم دارد، انسان با هیچ چیز نباید فخر بفروشد به دیگران؛ چون شما چیزی داری، باید اعتقاد داشته باشی بهش، الحمدالله، کسی الحمدالله دارد، نه تکبر دارد به معنای واقعی، نه زودرنجی و حساسیت، نه بهش برمی خورد. اگر کسی معتقد شد که همه چیز مال خداست، پس تو ناز کردنت چیست، تکبرت چیست، اگر کسی به خدا تکبر کرد و گفت خدایا یک عمر در خانه ات عبادت کردم هیچ چیز ازت نخواستم، خدا فرمود بهش بگو این که این همه سال عبادت کردی، کی بهت توفیق عبادت داده؟ کی توانستم کاری کنم بروی طویله، فخر می فروشی به من که عبادت کردی؟ من عنوآن‌ها را بگویم. یکی از گناهانی که ما بهش خیلی مبتلا هستیم و دو سال پیش مقام معظم رهبری فرمودند کشور ما خیلی بهش مبتلا هست، اسراف است. اسراف از گناهانی است که علی (علیه السلام) می فرماید به دوتا چیز بیشتر امید نداشته باشید، عمل و اطاعتتان، علی به دادم می‌رسد و حسین به دادم می‌رسد، اشک ریختیم کمکمان می‌کند، به واسطه تکیه به این‌ها در عبادت و عمل کوتاه بیاید آدم، بعضی ها خیلی کوتاهی می‌کنند در عمل، بعد می گویند می خواهم با سینه زنی جبرانش کنم، کسی می تواند تکیه به سینه زنی و گریه داشته باشد که اهل اطاعت و عمل باشد. می فرماید به شفاعت ما تکیه نکنید، عقوبت خدا را کوچک نشمارید، می‌گوید گناه خدا را کوچک نشمارید، بعضی از مسرفین کسانی هستند که شفاعت ما اهل بیت به این‌ها نمی‌رسد مگر بعد از سیصد هزار سال در جهنم بودن. ما دو روز عذاب دنیا را نمی‌توانیم تحمل کنیم. برای دو روزش لنگیم. اسراف در خیلی از ابعاد وجودی ماست. من به شما قول می دهم اگر ما دور ریز غذای مردم ایران را بدهیم به آفریقایی ها، هیچ کس گرسنه نمی ماند. در این ایام محرم و صفر، یا بعضی از ایام دیگر، چقدر خوردنی اسراف می‌شود، در این پارک ها طرف غذا گرفته، یک سوم، یک سوم خوردند، بقیه شان را ریخته اند روی چمن ها، نان می خرند اضافه، مصرف نمی‌کنند، میوه زیاد می خرند مصرف نمی‌کنند، دو نفر آدمند مهمانش می شوند، سه تا مرغ درست کرده، دوتا مرغ مال هشت نفر آدم است، چه خبر است؟ برنج، شما دانه های برنج را در نظر بگیرید که می ریزیم بیرون، سر سفره ها شما تعداد برنج هایتان را بشمارید، این را ضرب در هفتاد میلیون کنید ببینید چه در می آید، نان همین طور، میلیاردها تومان مردم ایران نان دور ریز دارند، کارگر ساده شان اینجوری است، پولدارشان هم همین است. همه مان گرفتاریم. لباس همینطور، اتومبیل همینطور، تلفن همراه همین طور، چندوقت کسی آمده بود می گفت ما نداریم، گرفتاریم، من نگاه کردم دیدم، با بچه هایش آمده بود، گفتم من استاد بین المللی هستم، برنامه هایم از تلویزیون و ماهواره پخش می‌شود، 500 میلیون نفر شاگرد دارم در دنیا، دست دوم رفتم گرفتم 15 هزار تومان. تو تلفن هایی که خودت داری و بچه ات داری، جمع این سه تا تلفن هایتان 1 میلیون تومان است. شلواری که پای بچه ات است 80 هزار تومان پولش است. انقدر مردم نق و غر الکی دارند که نگو. گفتم تلفن خود شما، گفت این مال پسرم است، پسرم تلفنش که می‌شود دست دوم می‌دهد به من، خب این که هروقت بخواهد یک گوشی بخرد، نه این انگشتی است، آن یکی مالیدنی است. پرمصرف ترین کشور در مصرف تلفن همراه ما هستیم. مردم چندصد میلیارد پیامک الکی می زنند به هم. اسراف های بیخود، تماس های بیخود، در اداره ها می بینم، فلانی را می‌خواهد صدا کند، زود تلفن همراه را می‌گیرد زنگ می زند، آقا سردرد می آورد، گوش درد می آورد، تلفن داخلی را بگیر بیا. برای کوچک ترین کار دست به موبایل. کامپیوتر همینطور، نوشیدنی همینطور، غذا و لباس همینطور. مسافرت همینطور. همه اش اسراف. لذا حضرت می فرماید مسرفین سیصد هزار سال در جهنم می مانند. این هم بحثی مفصل دارد. در روایت داریم: «مَنْ قَالَ إِنِّي خَيْرُ النَّاسِ فَهُوَ مِنْ شَرِّ النَّاسِ وَ مَنْ قَالَ إِنِّي فِي الْجَنَّةِ فَهُوَ فِي النَّار؛ هر كس بگويد: من از همه مردم بهترم، او بدترين مردم است و هر كس بگويد: من بهشتى هستم، او جهنمى است» از جمله کسانی که قطعا جهنم هست کسی است که معتقد است بهشتی است من آدم کار درستی هستم، من گناهی نکردم، یکی از کسانی هم که جهنمی است کسی است که بگوید کاش گناهان بقیه مثل گناهان ما باشد. گناه ما گناهی نیست. عزیز من کسی که فاحشه است، زنا می‌کند، هفتادتایش می‌شود یک غیبت جنابعالی. هرکسی بدحجاب و بی حجاب است و ژل زده، بگوییم این‌ها همه جهنم هستند، ما ریش دارها و حزب اللهی ها و یقه بسته ها همه بهشتی هستیم؟ اصلا اینجوری نیست. فرمود کسی که خودش را بهتر از یک نفر دیگر می داند مستکبر است. برویم سراغ روایت بعدی. یکی از گناهانی که وعده عذاب داده شده بهش قطعاً اطاعت شیطان است. شیطان 4 نوع حمله دارد که واجب است انسان همه این حملات را بشناسد، چون اطاعت می‌شود. قرآن می فرماید هیچ کس حق ندارد شیطان را عبادت کند. نزدیک ترین به ما شیطان است بعد از خدا که در ما تولید فکر می‌کند، فرمود شیطان تولید افکار جلو، حمله جلو، عقب، راست و چپ دارد. جلو، افکار منفی است که در مورد آینده خودت و خانواده ات داری. عقب افکار منفی در مورد شکست های خودت، کدورت هایی که داری، اشتباهات همسرش و دیگران در ذهنش است، این آدم شیطانی است. وقتی ما چنان درگیر گناهانمان هستیم که در خودمان آشتی با خدا را نمی بینیم این مال شیطان است، حمله چپ گناهان هستند. شیطان انواع گناهان را پیشنهاد می‌دهد. ولی از همه بدتر حمله راست است. حمله راست خیلی بد است چون انقدر لطیف است که کمتر کسی می تواند ازش نجات پیدا کند و آن حمله از طریق نقاط قوت و خوبی ها و کمالات و فضایل یک شخص است. عبادتش، اطاعتش، سابقه اش، خدمتش، پول خرج کردن هایش، تقوایش، اخلاقیات خوبش، بیشتر کسانی که در اسلام دردسر درست کردند، 30 سال انقلاب هم بیشتر کسانی که ضربه زدند به امام خمینی و جلوی بقیه ایستادند آدم‌های سابقه دار هستند، این‌ها کمالاتشان اجازه نمی‌دهد مصالح مملکت را رعایت کنند، یک کسی لیسانس گرفته کاش نمی گرفت، به خدا گر نمی گرفت بهشتی بود، در لیسانس خوب است، در فوق لیسانس جهنمی می‌شود، اما خدا نکند به این بگویند دکتر، مهندس، بدبخت می‌شود. آخوندها همینطور، امام می فرماید بعضی از طلبه ها هستند خدا نکند لباس بپوشند، همین که لباس پوشید جهنمی است، طلبه معمولی بود خوب بود، سید بودن، مرجع تقلید بودن، سخنران بودن، عالم بودن، استاد بودن، همه این‌ها، دعای عالیه المضامین را بخوانید می‌گوید خدایا کمالات را به من بد، بعد می‌گوید خدایا هیچ کدام از این کمالات را علیه من قرار نده، خود شیطان 6000 سال عبادتش باعث شد جلوی خدا گندگی کند، کی به من می‌گوید به آدم سجده کنم، من 6000 سال اینجا حق آب و گل دارم، 6000 سال که علی (علیه السلام) می فرماید: «وَ كَانَ قَدْ عَبَدَ اللَّهَ سِتَّةَ آلَافِ سَنَةٍ لَا يُدْرَى أَ مِنْ سِنِي الدُّنْيَا أَمْ مِنْ سِنِي الْآخِرَة؛ شش هزار سال عبادت کرد که معلوم نیست به شمار سال‌هاى دنیایى است یا اخروى» این از خاک است، من از آتش هستم، به من می گویی به این سجده کن؟ من همه اش در سجده و رکوعم، باج خواهی، سابقه داشتن خیلی خطرناک است، خدا کند آدم سابقه نداشته باشد، خیلی هم حزب اللهی نباشد، خیلی هم انقلابی نباشد، خیلی از کسانی که خیلی هم حزب اللهی و انقلابی نبودند، این‌ها راحت به سمت بهشت می روند. خیلی آدم‌های گردن کلفت و سابقه دار و یار امام و سید و روحانی جهنمی می شوند. اطرافیان پیغمبر غالبشان از این طریق جهنم رفتند. ولی شما بگردید ببینید در این‌ها دزدی دیدید، زنا دیدید؟ لواط دیدید، قمار دیدید؟ نه سابقه شان بدبختشان کرد. بابا ننه اش بی سواد هستند، حالا با تلاش پدر و مادررفته دانشگاه، حالا وقتی با پدر و مادرش صحبت می‌کند می‌گوید شما سواد ندارید، حرف نزنید. عرب سوسمار خور، افغانی فلان، اینجوری آنجوری، خیلی خطرناک است. جگر می‌خواهد یک نفر کمالات داشته باشد بتواند خودش را نگه دارد سنگین نشود و نیفتد توی جهنم. اگر یک موقعی انسان سواد داشت، خوشگلی داشت، پول داشت، کمال داشت، عبادت کرد، ریز نبیند بقیه را و فکر نکند از بقیه بهتر است، انقدر آدم ها هستند با این کمالات مسخره شان، زنش را تحقیر می‌کند، مادر زنش را تحقیر می‌کند، بابا شما همه تان عاصی هستید، غافلید، عزیزم به خودت نگاه کن. پیامبر فرمودند: «... طُوبَى‏ لِمَنْ‏ مَنَعَهُ‏ عَيْبُهُ‏ عَنْ‏ عُيُوبِ‏ الْمُؤْمِنِينَ‏ مِنْ‏ إِخْوَانِه‏...؛  خوشا به حال آن كس كه عيب خودش، او را از پرداختن به عيبهاى برادران مؤمنش باز دارد» این حمله ها را حتما بشناسید. یکی دیگر از گناهان این است: پرحرفی. از گناهانی است که خیلی خطرناک است، در روایت داریم آدم‌های پرحرف عذابشان زودتر از بقیه پیش می آید، زود گرفتار می شوند. فرمود کلامتان را از عملتان حساب کنید. پیامبر میفرمایند: «مَنْ لَمْ يَحْسُبْ كَلَامَهُ‏ مِنْ‏ عَمَلِهِ‏ كَثُرَتْ خَطَايَاهُ وَ حَضَرَ عَذَابُهُ؛ کسی که کلامش را از عملش حساب نمی‌کند خطاها و عذابش زودتر می رسند» حرف‌هایتان جزو عملتان هستند. تحقیر، توهین، نیش زدن، سرزنش، حرف‌های دلسردکننده هستند، چقدر خانواده ها دارند متلاشی می شوند سر اینکه زن و شوهر بلد نیستند حرف بزنند با هم، درست حرف بزنید با هم، گندگی نکنید با هم، تکبر نکنید با هم، این هم خیلی خطرناک است که یک بحث مفصل دارد. یکی دیگر از گناهان که خیلی گناه بزرگی است و نشان دهنده ی کوچکی روح و حماقت شخص است و نشان دهنده این است که شخص اصلا خودش را نشناخته و هدف خلقتش را نمی داند، تاسف خوردن به دنیاست. پیغمبر می فرماید اگر کسی به چیزی از دنیا که از دستش می‌رود تاسف بخورد، دنیاست بالاخره چیزی اتفاق می افتد، یک تصادف می‌شود، اگر کسی به خاطر دنیا که از دستش رفته، کار و کاسبی است، در روایت داریم پیغمبر میفرمایند: «التَّاجِرُ الْجَبَانُ‏ مَحْرُومٌ‏ وَ التَّاجِرُ الْجَسُورُ مَرْزُوق؛ بازرگان ترسو محروم است و بازرگان شجاع بهر‌ه‌مند» ‏ آدم‌های شجاع باید بروند تجارت کنند نه آدم‌های ترسو، آدم ترسو وقتی می‌رود در کار تجارت، بعدش بداخلاقی می‌کند، ضعف اعصاب می‌گیرد، به درد نمی خورد، یک موقعی بازار گرم است، یک موقعی افت دارد، اصلا دنیا زمینه ای است برای همه اتفاقات تا تو بتوانی خودت را بسازی، خدا دنیا را آرام قرار نداده، دنیا را قرار داده که تو از نزدیک ترین کسانت حرف‌های تلخ بشنوی، دیگران بهت ظلم کنند تا تو غفور شوی، جواد شوی، فقیر سر راهت قرار می‌گیرد تا بتوانی کریم شوی. ما فکر می کنیم خدا یک دنیای گل منگولی باید درست می کرد که تویش هیچ مشکلی نباشد، خب اینجوری آدم درست نمی‌شود که، دنیا قشنگیش به اختلافاتش است، به فقرش است، به بالا پایین شدنش است، به جنگ است، به گرفتاری ها هست، اگر دنیا اینجوری نشود، هیچ کس از تویش شبیه خدا در نمی آید. کی می‌خواهد جواد شود وقتی زین یک عده آدم نداشته باشد پول بدهد و کمک کند، کریم یعنی کسی که از داشتن دیگران بیشتر از داشتن خودش لذت می برد. باید زمینه فراهم شود، فرصتی پیش بیاید، اگر کسی در حق ما ظلم نکند، ما ندید بگیریم، چه جوری می‌توانیم عفو شویم، اگر با کسانی که در حق ما ظلم کرده اند، پس خداوند نظام خلقت را خیلی زیبا آفریده که کنار این مشکلات من ساخته شوم و بشوم کسی شبیه خدا، شما جوشن کبیر را که می خوانید بیشترش اسم‌های خودتان است، اکثر این اسم ها را بخواهید ایجاد کنید زمینه های تلخ نیاز دارند، همه شان باشگاه دارند، تاحالا کسی را شنیده اید گفته باشد برو باشگاه، یک کسی مشت و مالت می‌دهد نسکافه بهت می‌دهد میوه و چلوکباب بعد بهت می‌گوید برو خانه تان؟ کلمه باشگاه یعنی دردسر، عرق ریختن، کتک خوردن، فشار روی عضلات، خستگی، تا گفتی باشگاه، از اسمش معلوم است، تا گفتی فلان رشته هنری یعنی حوصله، صبر، دقت، تا گفتی مهندسی یعنی زحمت بکشد هندسه کار کند، ریاضیات کار کند، تا گفتی پزشکی یعنی دردسر، زحمت، تا گفتی کریم، جواد، غفور، رحیم، ستار یعنی میدان باید داشته باشی، بدون باشگاه ول معطلی، آن بنده خدایی که می خواست خال کوبی کند، سوزن اول را زد، گفت آخ، این یالش است، یال نمی‌خواهد چیزهای دیگرش را بزن، زد، آخ شکمش است، شیر شکم می‌خواهد چه کار، بعدی را بزن، آخ این کجاست؟ این دمش است، نمی‌شود دم نداشته باشد؟ شیر بی یال و دم و اشکم که دید؟ ما می خواهیم شویم شبیه خدا، بعد هم می خواهیم هیچ کدام از میدآن‌هایی که مادرمان حضرت فاطمه زهرا صدجور تویش پوست انداخته، در هیچ کدام از آن باشگاه ها نرویم، می فرماید: «أَ حَسِبَ النَّاسُ أَن يُترْكُواْ أَن يَقُولُواْ ءَامَنَّا وَ هُمْ لَا يُفْتَنُونَ؛ آيا مردم گمان كردند همين كه بگويند: ايمان آورديم، به حال خود رها مى‏شوند و آزمايش نخواهند شد؟!» مردم خیال کرده اند تا گفتیم ایمان آورده ایم ولشان نمی کنیم فتنه سر راهشان نمی گذاریم؟ تا گفتی می خواهم با امام حسین محشور شوم، دارا فقیر می آید جلویش باید عطا کند. سلامتش امتحان، بیماریش هم امتحان، غربتش امتحان، در وطن بودنش امتحان، همه‌اش در تمام صحنه‌ها امتحان. هرکس تاسف بخورد به چیزی که از دستش برود در دنیا، هزار سال به جهنم نزدیک می‌شود.

بعدی از نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) و سلم است، می فرماید: «... مَنْ بَكَى عَلَى الدُّنْيَا دَخَلَ النَّار؛ هرکس برای دنیا گریه کند داخل جهنم می‌شود» من جشن های ازدواج دانشجویی که شرکت می کنم برای دختران و پسرانی که برای عقد می آیند دفتر من بهشان می گویم اولین کاری که می کنید این است که همدیگر را به اندازه ابدیت دوست داشته باشید، عاشق ابدیت همدیگر باشید، پیغمبر گفت خدایا در آخرت و دربهشت هم خدیجه را به من بده. اگر یک زن و شوهر عاشق آخرت هم شدند، هیچ وقت برای دنیا کل کل نمی‌کنند با هم. احمقانه ترین کار کل کل سر دنیاست، یک مسئله ای که بین اعضای خانواده پیش می آید، یا مسئله آخرتی است که آدم با زبان خوش می‌گوید این کار حرام است، خوب نیست، درست می‌شود، این کار واجب است باید انجام شود، در غیر این صورت اگر کار دنیایی است، به خاطر دنیا داد زدی عصبانی شدی یعنی همسرت از آن چیزی که تو به خاطرش عصبانی شدی قیمتش کمتر است. اصلا قاعده داریم هرکس برای هرچیزی ناراحت شود قیمتش همان است. غصه ها، دغدغه ها، آرزوها، هوس های یک نفر قیمت یک آدم را مشخص می‌کنند. برای چه بالا پایین می شویم؟ برای یک ساندویچ؟ رنگ نوشابه؟ یک جای کله پاچه؟ یک جای ماشین؟ یک جای هواپیما، در هواپیما طرف سر دم پنجره نشستن دعوایش می‌شود، انقدر از این جهنم ها هست، آقا ما قرار است شبیه خدا شویم، در خانه سر چه چیزهایی زن و مرد با هم دعوا می‌کنند، بعضی ها سر غذا، سر شکم، علی (علیه السلام) فرمود: «قَدْرُ الرَّجُلِ عَلَى قَدْرِ هِمَّتِه؛ اندازه هر کس به اندازه همت اوست» کسی که همتش آن چیزی است که می‌خورد، قیمتش آن چیزی است که ازش بیرون می آید. چه جوری می‌توانیم شبیه اهل بیت شویم در حالی که سر دنیا گریه می کنیم، افسردگی پیدا کرده، برای چه؟ سردنیا، چین و چروک پیدا کرده، زخم معده کرده، پیامبر می فرماید کسی که برای دنیا گریه کند جایش جهنم است. خدا ما را نیافریده برای آن که اعصابمان خورد شود دعوا کنیم، خدا ما را آفریده برای اینکه شاد باشیم، فرمود علامت یک مؤمن شادی و آرامش است. اگر تویش دیدید مؤمن است، اگر زودرنج و عصبی و حساس است، اصلا این جان آرامش ندارد، عرضه ندارد زنداری کند، شوهرداری کند، این چه جوری می تواند بروند بهشت؟ به قواعد شادی و آرامش احترام بگذارید. یکی دیگر از گناهانی که جهنمش قطعی است و باید حتما به خاطرش توبه کنیم ضایع کردن نماز است ضایع کردن نماز دوجور است، یکی سر اول وقت خواندن و آخر وقت خواندنش است، یکی سر کیفیتش است، می‌آید همینجوری شروع می‌کند نه اذان و نه اقامه، نه تمرکز نه رکوع و سجود درست، این هم ضایع کردن نماز است. پیامبر فرمود: «لَا تُضَيِّعُوا صَلَاتَكُمْ فَإِنَّ مَنْ‏ ضَيَّعَ‏ صَلَاتَهُ حُشِرَ مَعَ قَارُونَ وَ هَامَانَ وَ كَانَ حَقّاً عَلَى اللَّهِ أَنْ يُدْخِلَهُ النَّارَ مَعَ الْمُنَافِقِينَ فَالْوَيْلُ لِمَنْ لَمْ يُحَافِظْ عَلَى صَلَاتِهِ وَ أَدَاءِ سُنَّةِ نَبِيِّهِ؛ نماز خود را تباه مكنيد، زيرا كسى كه نمازش را تباه سازد با قارون و هامان محشور مى‏ گردد و بر خدا ثابت است كه او را با منافقان وارد دوزخ كند. واى بر كسى كه بر نماز و اداى سنّت پيامبر خود مواظبت نكند» نمی رسم، کار دارم، گرفتارم، تجارت است، شغل است، بنایی داریم، همینجوری ضایع می‌کند نمازش را، نماز اذان دارد، اقامه دارد، سجاده دارد، لباس عوض کردنی دارد، عطری دارد، مسواکی دارد، مقدماتی دارد، گاهی وقت ها سر سفره نشستن یک نفر از مدت زمان نمازش بیشتر است، این خیلی شرم آور است. حوصله خدا را ندارد، حق است بر خدا که این را داخل جهنم کند، مع المنافقین، چون واقعاً منافق است، از یک طرف به خدا می‌گوید ایاک نعبد و ایاک نستعین، از یک طرف به خدا می‌گوید من می خواهم با تو باشم، بعد هم هیچ سرمایه گذاری روی ستون دینت که نماز است نکنی. اصلا جزو چیزهای حاشیه ای در زندگیت باشد، خیلی بد است، بعد فرمود فالویل، ویل یکی از چاه های خطرناک جهنم است، وای بر کسی که محافظت بر نمازش نکند، خیلی مهم است، بحث مفصلی دارد. یکی دیگر از عذاب هایی که خیلی خطرناک هست، عصبانیت است. پیامبر اکرم فرمود هیچ کس عصبانی نمی‌شود مگر تا سر جهنم می بردش عصبانیت، اگر آنجا توانست کنترل کند که برمی گردد، اگرخواست تخلیه کند، به حق تخلیه می‌کند، ولی فرمود عصبانیتش را اگر کسی با خشم خدا جبران کند، این خیلی اوضاعش خراب می‌شود. از دست زنش ناراحت است، فحش بهش می‌دهد، نیشش می‌زند یا به بابای دختره چیزی می‌گوید، این نقطه حساسش است باید حالش را بگیرم، آدم وقتی عصبانی شد خیلی خطرناک است، امام باقر (علیه السلام) می‌فرماید بعضی ها وقتی عصبانی می شوند تا نروند جهنم آرام نمی شوند. یعنی خشمشان این‌ها را می‌برد می سوزاند تا این‌ها ذره ای آرام شوند. این خیلی گرفتاری دارد آن طرف. خیلی هزینه عصبانیت گران است برای ما. خیلی ها فکر می‌کنند همین که بلوغ جنسی پیدا کنند و دستشان برود در جیبشان، فکر می‌کنند مرد خوبی می توانند بشوند، اصلا تو صلاحیت نداری مرد خوبی باشی، اصلا صلاحیت نداری زن خوب و مادر خوبی باشی، وقتی نمی توانی با زنت یا شوهرت باید چه جووری صحبت کنی، همه اش شما جروبحث و دعوا دارید، عیبی ندارد جروبحث باشد، ولی باید حلش کنید. اگر شوهرم هم احمق است نمی تواند تن بدهد، خودم لااقل خودم را جهنمی نکنم، ولی خب این‌ها می دانند، جهنمی هم هستند، ادامه هم می‌دهند، این اصلا چیز خوبی نیست. یکی از چیزهایی که فرموده اند امکان ندارد شخص از جهنم نجات پیدا کند کسی است که طمع در دنیا دارد و علاقمند به دنیاست. یک ادمی داریم ممکن است گدا باشد، هم طماع باشد هم دل بسته دنیا باشد، یک کسی داریم ممکن است در اوج ثروت باشد، نه طمعی به دنیا داشته باشد، راغب هم به دنیا نیست، یعنی هروقت فرشته بهش می‌گوید بیا برویم آن طرف، اصلا غصه ندارد. کاملا دل بسته بهشت و آخرت است. پس به دنیادار بودن یا دنیا ندار بودن ربطی ندارد، به تعلق دل ربط دارد. امام صادق (علیه السلام) می فرماید طمع و علاقه به دنیا دوتا ریشه هر بدی هستند. و کسی که گرفتار این دوتاست، هرگز از آتش نجات پیدا نمی‌کند مگر این که توبه کند. بنابراین خدا نکند انسان تلفنش تغییر کند، مدرک تحصیلیش بهتر شود، قیافه اش خوب باشد، لباسش بهتر شود، خانه مستاجری برود این صاحبخانه شود، ماشینش عوض شود، وابستگی این است که اگر از دستت گرفتند برایش گریه کنی. خدا رحمت کند مرحوم الهی قمشه ای، بهش گفتند خانه ات را دزد برد، گفت حلالش، من قیامت انقدر سرم شلوغ است که وقت ندارم ببینم کی چی از من برده. این داشتن و نداشتن برایش یکی است. کار عیبی ندارد، یک کسی آمد، امام صادق گفت شنیدم تجارت را رها کردی، گفت آره آقا من دارم بخورم، هم خودم هم خانواده ام داریم بخوریم، گفت نه باید کار کنی. تجارت در نظام اقتصادی اسلام، مگر آدم فقط تجارت می‌کند برای خودش؟ تجارت می‌کند بالاترین خدمت ها را به دین می‌کند. چی عیب دارد؟ این که رشد کار، تو 6 واحد ساختی بست است، نرو 6 واحد دیگر بساز، اگر نماز اول وقت داری باید بگذاری کنار. اگر پیشرفت در هر کار دنیایی تو را از آسمان نیندازد، اصلا بد نیست خیلی هم خوب است، هرچه بیشتر بهتر. ولی نباید از معنویت و خودسازی و تحصیل قلب سلیم و خانواده آسمانی غفلت کنی. بعضی انقدر مشغولند فرصت ندارند به امام زمان (علیه السلام) در دنیا کمک کنند. قسی القلب می‌شود، یادش می‌رود امام زمان (علیه السلام) در چه وضعیتی است. هرچیزی که تو را از مولای خودت غافل کند آن دنیای توست، درس است، طلبگی است، خدمت است، دروغ می گویی چون غافل از امام زمانی (علیه السلام). کار هنری است، کار ورزشی است، هرکاری که نمی گذارد تو به خدا و امام زمان (علیه السلام) فکر کنی، جهنمی است. ولو مقدس ترین چهره ها را هم داشته باشد. یکی دیگر از چیزهایی که خیلی کمر شکن هست باید انسان ازش توبه کند، این است که انسان بداند یک مؤمن نیازی دارد و برطرف نکند. امام صادق فرمود: «الْمُؤْمِنُ‏ أَعْظَمُ‏ حُرْمَةً مِنَ‏ الْكَعْبَةِ؛ مؤمن حرمتش از خانه کعبه بالاتر است» می دانی زنت به لبخند، به نوازش، به بوسه به حرف‌های قشنگ احتیاج دارد، نزنی و بخل کنی، یک کسی به تواضع احتیاج دارد، این پیرمرد احتیاج دارد بروی دستش را بگیری و بغلش کنی، بخل کنی، مادرت به چیزی احتیاج دارد، کمکش نکنی، می فرماید کسی که یک مؤمنی را نیاز به چیزی دارد و این بهش ندهد، چه مادی چه معنوی، می داند نیاز دارد، چه از ناحیه خودش، یک موقعی است نمی تواند، سراغ نداشته کسی را، برو آبرو بگذار، مؤمن است، آقا ندارم، فلانی تو پول داری به فلانی قرض بدهی، جهیزیه دارد، گرفتار است، می‌گوید اگر خودت هم نتوانستی، اگر جایی سراغ داری، باید این کار را بکنی، اگر کسی این کار را نکند روز قیامت روسیاه، چشم کبود، و دست به گردن بسته محشور می‌کنند، در روایت داریم حق نداری اگر می دانی برادرت در مشکل هست یک کاری کنی خودش رو بیندازد. تو پیشنهاد بده بهش. می فرماید در قیامت بهش می گویند این آن خائنی است که به خدا و رسولش خیانت کرده، گروکشی نکنید، زن از شوهر، شوهر از زن، بچه از پدرو مادر، فرمود اگر پدر و مادر چیزی احتیاج دارند بچه بگذارد که آن‌ها بگویند خیلی وضعش خراب می‌شود. بهشان پیشنهاد بده، نگذار به گفتن بیفتد. مگر همسرت از تو چه چیزی می‌خواهد؟ نیازش چیست؟ برطرف کن. دوستت، برادرت، هیئت، بسیج چه می‌خواهد، شما می دانی الان محرم است هیئت باید پرچم بزنند، باید بدوی این جا پرچم بزنی، اینجا خانه پدرت است، آن هم اهل بیت نیاز داشته باشند و کوتاهی کنی خیلی خطرناک می‌شود. ما آمدیم به این دنیا که عبد باشیم. دارندگی و ندارندگی مان امتحان است، خدا می توانست برعکس کند. حالا که تو می توانی کمکی بکنی و نیازی را برطرف کنی، بخل کنی نسبت به دیگران، می فرماید اگر این آدم به دلایلی به بهشت هم برود خدا یک مار را می فرستد هرروز تا قیامت در بهشت روزی یک بار نیشش بزند. از شست پایش چنان می زند که پودر می‌شود. پسر آمده به من می‌گوید استاد قبول شدم دانشگاه، رشته خیلی عالی، پدرم پولدار است، می‌گوید من خرجت را نمی دهم، گفت مجبور شدم درس را ول کنم بروم کارگری. در روایت داریم بخل تمام گناهان و بدی های گناهان را در خودش دارد. آخرین نکته این است که ان شاءالله امشب حواسمان باشد در محضر امام زمان (علیه السلام) هستیم، امشب تمام فرشته ها می روند پیش حسابدار خدا، قرآن می فرماید: «وَ كلُ‏ شىَ‏ءٍ أَحْصَيْنَاهُ فىِ إِمَامٍ مُّبِينٍ؛ و همه چيز را در كتاب آشكار كننده‏اى برشمرده‏ايم!» تمام خلقت در امام زمان (علیه السلام) است. هر اتفاقی که قرار است در برزخ بیفتد، در کل عالم خلقت، زمین، منظومه شمسی، همه چیز محاسبه اش در این آدم انجام می‌شود. یک آدمی که یک نفره معادل همه خلقت خداست. خلیفه الله است. ان شاءالله امشب سعی کنیم یک پیوند خوب و موثر با حضرت برقرار کنیم. کمترین چیزش دعاست، باید با اضطرار دعا کنیم برای امام زمان (علیه السلام). مثل کسی که بدترین بلاها سرش می‌آید و به خدا توسل می‌کند. هرکدام از ما به اندازه ای که خدا بهمان کمال و قدرت داده، کدام‌مان می‌توانیم واقعا تلاش کنیم برای برطرف کردن موانع ظهور امام زمان (علیه السلام) (علیه السلام)، چون شما اگر به آقا تقرب پیدا نکنی اصلا در ضیافت وارد نشدی. هرکسی بگوید خدایا من از امشب تصمیم می گیرم یک ساعت از وقتم را خالص اختصاص بدهم به امام زمان (علیه السلام). هرکاری از دستم برای برطرف کردن موانع ظهور امام زمان (علیه‌السلام) برمی‌آید انجام دهم.

چندوقت پیش خانم و آقایی آمده بودند دفتر ما، مرده شهرستان بود و گرفتاری کاری زیاد داشت، چندتا بچه داشتند، وضع مالیشان خوب بود، گفت ما پس اندازمان را برای چندتا کار مهم کنار گذاشته بودیم، می‌دانیم الآن نمی‌توانیم به امام زمان (علیه السلام) کمک کنیم، گرفتار حوادثی هستیم ولی حداقل این کار را می‌توانیم بکنیم. این را گذاشتیم که بعضی کوتاهی های خودمان را جبران کنیم. بروید در اینترنت چندتا دوست برای امام زمان (علیه السلام) پیدا کنید، قلم می‌توانید بزنید، وبلاگ می‌توانید بنویسید. هر کاری. انسان وقتی این پیوند را با امام زمان (علیه السلام) برقرار می‌کند، خداوند می فرماید این شخص را خدا دیگر هیچ گناهی برایش نمی نویسد. برای همین در روایت داریم که کسی که دعای فرج امام زمان (علیه‌السلام) را بعد از هر نماز ماه رمضانش بخواند همه گناهانش آمرزیده می‌شود. امشب را هم فرمودند تا می‌توانید این دعا را بخوانید: «اَللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ» تا اخرش که حتی تسکنه ارضک طوعاً. امام زمان (علیه السلام) را برسان به جایی که کره زمین، از روی رغبت خودش را در اختیار امام زمان (علیه السلام) قرار بدهد. مگر غیر از این است که زمین خودش را در اختیار امام زمان (علیه السلام) قرار می‌دهد که امام زمان (علیه السلام) مدیریت کره زمین را به دست می‌گیرد؟ تو برای آماده شدن خانواده خودت، محله خودت، خارج از کشور و شناساندن امام زمان (علیه السلام) به همه چه کردی؟ خودت آشتی کردی یا نه؟ آمادگیش را داری؟ در دیگران چه نوع آمادگی ایجاد کردی؟ بدانیم که دنبال دنیا و طمع به دنیا و شیفتگی به دنیا نباشیم، بعد وقف کنیم خود را به حضرت.

والحمدالله رب العالمین.