بسم الله الرحمن الرحیم، الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آل الطاهرین«اللهم ارزقنی شفاعة الحسین یوم الورود وثبت لی قدم صدق ٍعندک مع الحسین واصحاب الحسین الذین بذلوا مهجهم دون الحسین (علیه السلام)» بعد از درخواست شفاعت سیدالشهداء (علیه السلام) در روزقیامت به بحث قدم صدق می رسیم «وثبت لی قدم صدقٍ عندک مع الحسین و اصحاب الحسین» خدایا برای من یک قدم صدقی را نزد خودت با حسین (علیه السلام) و اصحابش ثابت کن. قدم صدق چون دومین بار است در زیارت عاشورا می آید. قبلاً آمده «ان یثبت لی قدم صدق» که درباره اش صحبت کردیم ولی به واسطه و اهمیتی که قدم صدق دارد لازم است مقداری در مورد قدم صدق توضیح دهیم. در یک کلام قدم صدق یعنی صداقت داشتن با امام حسین (علیه السلام) و اصحابش. انسان برداشت های مختلفی در طول زمان از خودش دارد. گاهی وقت ها شناخت هایی دارد که این شناخت ها مطابق واقع نیست. در مورد خودش و دیگران توهماتی دارد این توهمات درست نیست و صرفاً توهم است. لذا شما اگر دقت کرده باشید انسان ها در دو چیز پشیمانیشان خیلی زیاد است یکی در مورد دیگران و شناخت و نظری که از دیگران دارند. بعد از یک مدت دچار پشیمانی می شوند و می گویند اگر ما به گذشته برمی گشتیم با فلان کس رفیق نمی شدیم، به فلانی اعتماد نمی کردیم، برای فلان کس سرمایه گذاری نمی کردیم. چرا؟ چون بعد از گذر زمان روشن می شود که این پیوند و دوستی خوب نبوده، این شخص آن آدمی که ما فکر می کردیم نبوده، اصلاً خودمان می گوییم. خیال می کردیم، لذا دراین امرپشیمانی زیاد است. درباره ی خودمان هم پشیمانی زیاد داریم. یعنی اگر به گذشته مان برگردیم یا از ما سؤال کنند که شما اگر به گذشته برگردید، مثلاً چند سال پیش همین انتخاب ها، ارتباطات، رفتارها و افکار را داشید؟ اکثر انسان ها می گویند نه و نسبت به گذشته خودشان پشیمانی دارند، این پشیمانی که یک امر شایع هم است، تقریباً دامن همه را می گیرد. این پشیمانی نشان می دهد که انسان ها در شناخت خود و دیگران بسیار دچار توهم می شوند. در تصمیم ها دچار توهم و خیال می شوند. جوزدگی، خیال زدگی، ندیدن جوانب یک کار، هوا و هوس، تعصب، حب و بغضهایی بی جا، همه ی این ها باعث می شود که انسان شناختی که از خود یا دیگران دارد یک شناخت غلط از آب در بیاید. یک شناخت نادرست برای همین هم دچار اشتباه می شود و بعد ازمدتی پشیمان می شود که چرا این تصمیم را گرفتم، چرا این انتخاب را کردم؟ چرا این رفتار را انجام دادم؟ چرا این افکار را داشتم و چیزهای دیگر. درباره ی رابطه ما با خدا ومعصومین (علیه السلام) وضع به همین منوال است. یعنی اینکه در نهاد خودمان یک عشق فطری به خداوند تبارک و تعالی و به معصومین (علیه السلام) داریم، رابطه ما با خداوند و معصومین یک رابطه ی وجودی است نه صرفاً یک رابطه ی قراردادی و مذهبی. بلکه یک رابطه ی حقیقی و وجودی است. در بسیاری از موارد در مورد رابطه ی خودمان با معصوم و خداوند دچار توهم می شویم. ظرفیت ها کم است در کمترین زمان، با کمترین رفتار توهمات عجیب و غریبی سراغ ما می آید، کما اینکه شیطان هم این وسط نقش دارد در تولید فکرما. یکی از مسائل بسیار بسیار مهمی که انسان باید همیشه در قضاوت هایش، در تصمیم گیری هایش، در انتخاب هایش، در ارتباطاتش در نظر بگیرد این است که من همیشه کسی را همراهمی دارم که در من تولید فکر و احساس می کند. «لأَ قعدنّ لهم صراطک المستقیم ثم لآتینهم من بین ایدیهم و من خلفهم و عن ایمانهم و عن شمائلهم» خدا از صراط مستقیم گزارش می دهد که، روی صراط مستقیم موانعی وجود دارد که انسان باید با این موانع درگیر شود و اصلاً لازمه ی حرکت در صراط مستقیم درگیری با این موانع است. خانه هایی است که شما بدون درگیر شدن با این خانه ها و بدون عبور از این خانه ها از صراط مستقیم به بهشت نخواهید رسید. یکی از گزارش هایی که خداوند به ما می دهد این است که «لأقعدنّ لهم صراطک المستقیم» خداوند از قول شیطان می فرماید: من حتماً در صراط مستقیم تو می نشینم. کمین می کنم نسبت به بندگانت. «ثم لأیتنهم من بین ایدیهم» سپس از جلو و عقب و راست و چپ به این ها حمله می کنم. بنابراین امکان ندارد یک نفر تصمیم ایمانی بگیرد، یک نفر تصمیم بگیرد آدم خوبی باشد. یا توبه کند، یا آشتی کند، یک نفر تصمیم بگیرد رفیق خدا و امام حسین (علیه السلام) شود یا از اولیای الهی شود، چون ما دعا می کنیم ومی گوییم: «اللهم اجعلنی من جندک، اللهم اجعلنی من حزبک، اللهم اجعلنی من اولیائک» من ازسربازانت، از حزبت و از دوستان تو باشم و اینطوری قرار بده. امکان ندارد تصمیم اینطوری بگیرد، مگر اینکه حتماً در صراط مستقیم با خان شیطان روبرو شود. صراط مستقیم چند تا خان دارد. یکی از آن خان ها خان شیطان است که می گوید: از جلو و عقب و راست . چپ حمله می کنم. یعنی اگر کسی در صراط مستقیم نتواند به حمله هایی که از جلو وعقب و راست و چپ به او می شود غلبه کند تمرین لازم برای این کار را نکند. این شخص در همان حمله های نخستین چنان درگیر می شود که از صراط سقوط می کند. چون صراط هم در جهنم است. انسان از همان توی جهنم وقتی سقوط می کند داخل جهنم است. بنابراین یکی از هنرهای یک مؤمن و مهارت هاییی که یک مؤمن باید یاد بگیرد همین است که چگونه بتواند خود را از حمله های شیطان در امان بدارد. مثل یک باشگاه ورزشی که شما می روید ابتدا به شما یاد می دهذد که یک مدت چطوری بدن سازی کنید. استحکامات لازم و بدن قدرتمند داشته باشید، بعد بحث حمله و مبارزه شروع می شود. چگونه مشت بزنید چون در باشگاه های ورزشی تا مدت ها فقط با دشمنی روبرو هستید که از جلو باهم درگیرید. مشت زدن، حمله کردن همه از جلو است. بعد از یک مدت حرکت دست ها و چرخش بدن به سمت راست و چپ و عقب هم است. به شما یاد می دهند که اگر دو نفر به شما حمله کردند یا 3ـ4 نفر، چگونه بتوانی از خودت دفاع کنی. ما در بحث حرکت به سمت ابدیت در صراط مستقیم باشگاهی نداریم که ما را تربیت کند. یعنی نه می رویم دنبال استادی که بتواند ما را تربیت کند. نه اصلاً خودمان را می شناسیم که به همچین چیزی نیاز داریم اگر استادی هم پیدا کنیم به او دل نمی دهیم مرتب شرکت نمی کنیم، باشگاه هم که برویم، خیلی حاضر به انجام تمرین ها نیستیم. اینطوری زمین خوردنمان مسلم است. ما باید همه ی مراحل را طی بکنیم. خود را به شما سپرده و دستورات را اجرا کنیم تا توان مقابله در چهار طرف را داشته باشیم. خیلی از آدم ها چون شناختی از خودشان ندارند، نیازی به مقابله با شیطان و افکاراوتولید افکاراو که در صراط مستقیم می کند ندارند. شیطان با ما که رابطه ی فیزیکی ندارد که بخواهد ازجلو افکار آینده بود. افکارعقب افکار گذشته بود. نسان چگونه بتواند خود را از شر آینده و گذشته نجات دهد و در حال بماند. و دل و ذهنش به آینده کشیده نشود. تا هزار و یک جور دل شوره و اضطراب و ترس سراغش بیاید. دل و ذهنش به گذشته کشیده نشود تا کینه و نفرت و ماجراهای دیگر برایش اتفاق بیغتد. ناامیدی برایش اتفاق بیفتد. یک موقع توانایی ها و نقاط قوت و قابلیت هایش او را به زمین نزند. آنقدر روی صراط مستقیم سنگینی بکند که سقوط نکند. این حمله راست است. گناه ها و آلودگی ها به او صدمه نزند. این حمله ی چپ است، خیلی ها اصلاً احساس ضرورت نمی کنند که بروند باشگاه و این مهارت های چهار طرفه را یاد بگیرند، لذا اصلاً شاگرد نیستند. می روند باشگاه مثل تماشاچی شرکت می کنند یا می روند یک تفریحی، یک نرمشی هم می کنند و می آیند. اما هیچ وقت دل به مبارزه نمی دهند. به مرتب رفتن و زحمت کشیدن و وارد مبارزه شدن و دغدغه و شجاعت ورود به میدان را ندارند و جدی نیستند. یک نفرمی گفت: من تعجب می کنم چند سال است دارم این کلاس ها را می آیم در مقابل یک حادثه این جوری زمین خوردم گفتم: برای اینکه شما کلاس آمدن کافی نیست. شما چقدر وارد عمل شدید. چقدر در عمل درگیر شدید، چقدر صحنه ی حمله ها را توانستی بگذرانی، چقدر تمرین داشتی این ها مهم است. ده سال 50 سال برو کلاس وقتی حاضر نیستی بروی توی گود مثل کسی هستی که همیشه کنار استخر همان لب آب می نشینند و آب بازی می کند. هیچ وقت حاضر نیست دستشش را از لبه ی استخر رها کند و برود وسط. ببیند چکار می تواند بکند. مثل کسی است که 40 سال است کنار دست راننده می نشیند و دیگران برایش رانندگی می کنند اما او راننده نمی شود. کلاس آئین نامه را هم گذرانده ولی همیشه نشسته کنار دیده دیگران چطوری رانندگی می کنند. اما اینکه برود پشت فرمان بنشیند و ترس را از خودش دور کند جرأت اینکه در جاده رانندگی کند را نداشته. اینطوری قوی بار نمی آید. شیطان این چهار حمله را دارد. یعنی تولید فکر می کند، تولید اشتباه و توهم و خیال زدگی در انسان می کند. انسان در این چهار مرحله ی انتخاب و ارتباط و رفتار و تنظیم افکارش دچار اشتباه و توهم می شود و بعد از یک مدت می فهمد اشتباه کرده و پشیمان می شود. درباره ی خدا و معصومین هم همین طور است. انسان گاهی وقت ها سال ها آرزوی شهادت می کند. اما لحظه ی شهادت که پیش می آید فرارمی کند، مثل آن بنده ی خدایی که نقل می کند: من دائماً دعا می کردم «یا لیتی کنت معکم» ای کاش امام حسین (علیه السلام) من با شما بودم «فأفوز فوزاً عظیما» به فوز عظیم می رسیدم می گفت: خیلی این حرف ها را می زدم. یک شب خواب دیدم عاشورا است و امام حسین (علیه السلام) به من گفت: بایست جلو از من دفاع کن، من نماز بخوانم. گفت: خیلی سختم بود چون از جلومی خواهند تیر بزنند. اینجا همه کسی سعید نمی شود که بایستد آنجا و چند ین تیر به او بزنند. آنقدرمقاومت می کند تا سیدالشهداء نمازش تمام شود. همه عمار نیستند او ایستاده بود اما ما تو رودربایستی ایستادیم. حضرت نماز را شروع کرده این ها آمدند تیر زدند و تیرکه زدند ما جا خالی می دادیم تیرها می خورد به امام حسین. بعد از خواب بلند شدیم، دیدم بابا این همه سال ما به امام حسین (علیه السلام) دروغ می گفتیم. ما حاضر نیستیم بگذریم. وقت گذاشتن که می شود همه صادق نیستند و قدم صدق ندارند. چند هزار نفر با امام حسین بودند. امام حسین در طول مسیر مدینه تا کربلا یک لشگر برای خود به هم زده . ده ها برابر این چیزی که در عاشورا بودند، ولی وقتی که آب پاکی را روی دست همه می ریزند، می فرماید: ما هیچکدام قرار نیست زنده بمانیم. اینجا همه کشته می شوند، رفتند. یک نفر به امام حسین (علیه السلام) گفت: برای شما چه فرقی می کند من باشم بروم، کشته می شوم فایده ای ندارد. خیلی ها آمدند و رفتند خود امام حسین به چند نفر که اصرار داشتند بمانند، به بعضی ها گفت بیایید. به کلمات سیدالشهداء دقت کنید. چون ما داریم در زیارت عاشورا به امام حسین می گوییم که می خواهیم با تو باشیم. مقام تو، درجه ی تو روز قیامت. « أن یثبت لی عندکم قدم صدق، ویبلغنی المقام المحمود» باشیم. خیلی حرف بزرگی زدی ما می خواهیم مقام تو باشیم. «أن یجعلنی معکم فی الدنیا و الاخرة» در دنیا و آخرت می خواهم باشم، با شما باشم امام حسین می گوید : اگر می خواهید با ما باشی خودمان به شما گفتیم زیارت بخوانید. شما عقلت می رسید که با ما باشی. خودمان گفتیم که از ما بخواه تا با ما باشی. حالا بسم الله الرحمن الرحیم می خواهی با ما باشی یا نه؟ خودمان برایت کارت دعوت فرستادیم. واقعاً ما فکر می کنیم امام حسین (علیه السلام) سال 61 ﻫ. رفته توی بیابان هایی که داشته می آمده. مثلاً رفته سراغ زبیر یا بریر یا سراغ جعفر جوفی یا کیان دیگر. و بعضی آمدند و بعضی ها نیامدند. نه امام حسین هنوز دارد می رود سراغ افراد. هنوز«هل من ناصر ینصرونی» می گوید کما اینکه امام زمان (علیه السلام) دارد همین الآن فرموده هر 23 ساعت یکبار«هل من ناصر ینصرونی» می گویم. خوب کو؟ امام حسین سراغ ما هم می آید. اگر کسی نمی آمد که زیارت عاشورا دست ما نمی دادند. زیارت عاشورا را دادند دست ما یعنی چه؟ می گوید بسم الله الرحمن الرحیم ببینیم می توانی انتقام من را بگیری یا نه؟ «ان یرزقنی طلب ثارک» پس هنوز انتقام گرفته نشده که «ان یرزقنی طلب ثاری ان یجعلنی معکم فی الدنیا والاخرة». «ان یبلغنی المقام المحمود لکم عندالله ». « اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد و مماتی ممات محمد و آل محمد» ما آنقدر تو زیارت عاشورا حرف زدیم. پس امام حسین همین الآن هم دارد در خانه ی تک تک ما می آید. کما اینکه امام زمان تو خانه تک تک ما دارد می آید . ما داریم توهم می کنیم که آقا ما این کار را می کنیم. ما حاضریم فداکاری کنیم . شهید شویم. ما مثل اصحابتان، مثل بچه های دوران دفاع مقدس راست می گوییم. مثل شهدا. حالا امتحان می گیرند امتحانشان هم خیلی خوب است از چیزهای پایین می گیرند، مثلاً یک دفعه نمی گویند برود در میدان مین، بروجلو تیرو تیر بارو این چیزها. ازهمین کوچک ها ! ازهمین چیزهای کوچک شروع کنید ببینیم شما جوری هستید؟ قدم صدق یعنی آقا من حاضرم در راه شما از خیلی چیزها بگذرم. اجالتاً آمدید عزاداری شام نرسید. نه ته دیگ یا نوشابه یا چای به شما نمی رسد. از اینجا شروع می کنیم حالا برو تا بالا. کفشتان را می دزدند، می روم حرم یک اتفاقی می افتد. در خانه مراسم دارید خورشت می ریزد روی فرش ها یا کولرتان می سوزد. دیوارها یک ذره خراش بر می دارد. همین طور ذره ذره بیا تا بالا. انفاق ها، صدقه ها. تا ببینیم اصلاً تو راست می گویی؟ سیدالشهداء می فرماید: «الناس عبید الدنیا» مردم بنده ی دنیا هستند. «ودین لهوٌ علی السنتهم» دین مثل آب دهان است بر زبان مردم. می گویند دین داریم یا اهل دین هستیم.« فإذا مُحّشوا بالبلاء قلت دیان» آن موقعی که دچار می شوند، می خواهند پاک شوند. با بلا تو کوره بلا می روند. دیندار خیلی کم است. « قلت دیّان» آدم خیلی می خواهد که پرو باشد یا خیلی صادق باشد. ما تا آخر هستیم یک نفرهی ادعا کند و خیلی خود نشناس باشد. آنکه یوسف است می فرماید: «و ما اُبرءُ نفسی» من اصلاً خودم را تبرئه نمی کنم. «ان النفسی لامارة بالسوء الا مارحم ربی» نه در برابر کشش جنسی و کشش شهوانی و کشش زلیخا. در مقابل همه ی کشش ها. کشش لباس، مدرک تحصیلی، مقام، محبوبیت، شهرت، امورات وهمی و خیالی. خیلی چیزهای دیگر مهم است. این ها انواع شهوات است. شما به این 30 سال دوران دفاع مقدس نگاه کنید. ببینید چه کسانی بریدند در همین دفاع مقدس. ببین چه کسانی از گذشته خود پشیمان شدند، چه کسانی تمام آن شعارهای اصیل اسلامی و انقلابی و آرمان های امام را رها کردند. ما اصلاً نباید این ها را تحقیر کینم و کوچک بپنداریم شان. بگوییم این ها آدم های پست و ضعیفی بودند. این ها امتحان است چه بسا ما هم جای آن ها بودیم، خیلی بدتر ازاین ها می کردیم. اینکه یک نفرتا آخر بایستد و چرب و شیرین دنیا نتواند خرابش کند و محکم بماند تا آخر. این یک قاعده ی الاهی است. لذا خداوند تبارک و تعالی می فرماید: برای اینکه میزان صدق شما برای خودتان و دیگران روشن شود شما را حتماً مورد امتحان قرار می دهیم. در سوره ی بقره آیه 177 « لیس البر ان تولوا وجوهکم قبل المشرق و المغرب» شرق و غرب کردن را قبلاً توضیح دادیم. این ها نیکی نیست ولکن البر برو نیکوکاری و نیکی این است که «من آمن بالله» یعنی اول ایمان بیاورید « والیوم الآخر» به روز قیامت ایمان بیاورید«والملائکة والکتاب والنبیین » آدم صادق به این ها ایمان بیاورد، این بخش نظری مان، صدق این ها است. ایمان به خدا و روز قیامت به ملائکه به کتاب وبه نبی. این ها بخش نظری یک نفر. بخش فکری و نظری شخصیتی یک آدم صادق. حالا برویم بخش عملی آن «وآت المال علی حبه ذوالقربی والیتامی و المساکین وابن السبیل و السائلین وفی الرقاب» اینکه در راه محبت خدا. چون صدق یعنی دوست دارم با تو باشم. «ان یجعلنی معکم فی الدنیا والاخرة» «ان یبلغنی المقام» لذا کارها تحمیلی نیست. نمی خواهم برای پول خرج کردن به خودم زور بگویم در راه خدا. علی حبه. کما اینکه در مورد پنچ تن آل عبا و فضه علیهم السلام. فرمود درباره امیرالمؤمنین و حضرت زهرا و فضه فرمود: «ویطعمون الطعام علی حبه» با وجودی که محبت خداوند به مال هم برگردانید عیب ندارد. با محبتی که به مال داشتند انفاق کردند ولی بالار از آن علی حبه را به خدا برگردانیم. « و آت المال علی حبه » یعنی هرطوری که انسان حالا ان شاءلله در بخش خانواده این ها را مفصل می گوییم، همان طور که انسان برای محبوب زمینی با جان و دل پول خرج می کند بتواند برای محبوب آسمانی هم با لذت پول خرج کند نه با غلبه برخورد و زور گفتن به خودش. با بالا و پایین رفتن که آیا این را خرج کنم یا نه؟ یکی از مهمترین مراحل قدم صدق جهاد مالی است. یعنی انسان بتواند برای آسمانی و خانواده ی آسمانی و خود و معشوق اصلی خود با لذت پول خرج کند. هزینه جدی نه اینکه ما الآن داریم هزینه می کنیم. پول ها را در دنیا هزینه می کنیم و برای مصارف دنیایی هزینه می کنیم. یک مبلغ را که هیچ جایگاهی در هزینه های ما ندارد را می گذاریم برای آخرت. من می روم حرم دست می کنم ببینم پول خورد ( کمترین درجه ی پول ) چقدر است، این را بیندازم توی ضریح. فقیر یا نیازمندی ببینم یا می خواهم برای امام زمان (عج) هزینه کنم یک پول کم که اصلاً به هیچ جا بر نمی خورد، می خواهم برای امام زمان هزینه کنم. نه! جهاد مالی یعنی اینکه انسان برای محبوب آسمانی خودش برای خانواده خودش برای اینکه خود را به محبوب آسمانی اش برساند هزینه کند. یک نفر که می خواهد ازدواج کند چقدر پول هزینه می کند تا به جنس مخالف برسد؟ برای ازدواج و امر خیرهم است برای پیوند با خدا و امام زمان ما چقدر حاضریم این کار را بکنیم؟ تا حالا شده یک نفر بگوید رفتم برای امام زمان وام گرفتم می خواهم هزینه کنم و قسطش را بدهم؟ برای اتومبیل و لباس و عروسی این کار را می کنم. برای امام زمان بروم وام بگیرم و قسط بدهم فدای سر امام زمانم.اصلاً این چیزهایی که ما الآن می گوییم بیبشتر لطیفه است. اینکه شما بگویید امام معصوم ( علیه السلام) زحمت کشیدند و پول در آوردند. ائمه آدم های نبودند که از آسمان پول برایشان بیاید. همه آن ها با زحمت پول در می آوردند یا با کارگری یا با تجارت ولی با سختی بود. یک دفعه نصف اموالشان را اکثر غریب باالاتفاق در راه خدا می بخشیدند. قدم صدق یعنی تو بتوانی از همه چیزت هزینه کنید. می خواهی به یک جای بزرگ برسی، کجا است آن جای بزرگ. اصلاً اسمش هم است إن شاءلله اگر برسم آیاتش را برایتان بخوانم. اسمش خیلی جالب است « فی مقعد صدقٍ» درنشیمنگاه صدق. باز کلمه ی صدق آمده، اینجا می گوید قدم صدق، آنجا می گوید: «ان المتقین فی جنات و النهر فی مقعد صدق» نشیمنگاه صدق، یعنی آن ها می رسند آنجا با صداقت و دوستی و رفاقت واقعاً. «عن ملیک المقتدر» نزد پادشاه مقتدر طبیعی هم است اگر یک نفر با امام حسین ( علیه السلام) یا با خدا وارد رابطه ی صمیمی شد دیگر ازمسیربهشت و جهنم و حساب و کتاب دیگر در آمده. می گوید خدایا من با تو که این حذف ها را نداشتم دو نفر را دیدید که خیلی شیفته ی هم می شوند. تو عشق خانوادگی زیاد است یک پدر برای بچه اش، یک مادر برای بچه اش، خواهر و برادر، زن و شوهر هزینه می کنند برای هم. هیچ وقت هم به روی هم نمی آورند. اصلاً این حرف ها بین آنها نیست. مال من و تو ندارد. همه چیزشان را فدای هم می کنند وقتی این کار را کرددند این دیگر از رابطه حساب وکتاب درمی آید. اصلاً خدا خودش حیا می کند. خدا خودش غلط می داند این را که این بنده من اصلاً ازدریچه محاسبات با ما وارد عمل نشده. این بنده من با من رفاقت کرده در دنیا. رفقا را که پای میزمحاکمه نمی آورند تو بگو ببینم چکارکردی چی هزینه کردی. اصلاً خیلی بداست. لذا این طور آدم ها در روز قیامت ازصحنه حساب، خدا می کشد شان کنار. اینها را پیش خودش می برد. اینها تمام مدت قیامت بعد هم که قیامت قائله اش تمام می شود. همه هم می روند درمکان های خودشان می گوید اینها که اصلاً نیستند. یک عده ای را دنبالشان می کردی. اصلاً تو صحنه نیستند. بعد ازیک مدت سروکله شان پیدا می شود. خوب جهنمی ها می گویند اینجا که نبودند. بهشتی ها می گویند تو بهشت نمی بینیمشان. پس این مدت کجا بودید. ما پیش خود خدا بودیم. «فی مقعد صدق عند ملیک المقتدر» پیش خود خدا. مثل خیلی از شهدا. «ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتٌ بل احیاءٌ» کجا تو بهشت نه .عند ربهم پیش خود خدا یرزقون هستند. یک نفری می خواهد اینجا مدیر کل شود، رئیس بشود، وکیل و نماینده مجلس بشود، اینقدر خودش را کوچک می گیرد با همین چیزها خودش رابدبخت می کند. کل آزمایش همین است. یک نفرنه آنقدر با خدا رفیق است اصلاً ازخدا می خواهد که یک موقع همچین چیزهایی سراغش نیاید به خدا می گوید خدایا من می خواهم سربازت شوم، «اللهم اجعلنی من جندک اللهم اجعلنی من حزبک اللهم اجعلنی من اولیائک» فقط می خواهم رفیقت شوم. حالا دقت کنید اقام الصلوة چون تو بحث مهارتهای معنوی گفتیم الان نمی خواهیم برسیم صلوة با نمازخواندن چقدرچقدرفرق دارد آت الزکوة دوباره مسئله جهاد اقتصادی آمده آن بالا را داده دوباره جهاد اقتصادی «والمؤمنون بعهدهم » وفا کنند به عهدشان. دوباره زکوت «والموفون بعهدهم إذا عاهدوا» وفا کنید به عهدهایی که می شدند وقتی عهد می بندند به خصوص با خدا واهل بیت و صابرین «فی الباساء و الضراء و حین البأس» آنهایی که درتنگدستی و سختی و زمان مبارزه و جنگ آدمهایی صابری باشند. جگر ایستادن جلو ابرقدرتها و دشمنان و تهدیدها را داشته باشند و نلرزند و صبر هم بکند، نه تا یک تهدیدشان کردند که موشک می زنیم بمب اتم می زنیم مثل خیلی ازاین مسئولین گذشته ی که خلی هایشان باج دادند. سرقضیه انرژی هسته ای و سر مصالح، مردم را معامله کردند. چون خودشان آدم های ترسوئی بودند. ترسشان را به ملت منتقل می کردند. تا می گفتند حمله می کنیم تا دو تا کشتی وناومی آمدند تو خلیج فارس اینها جا می زدند. درتنگدستی وفقر صابرهستند. اصلاً وقتی وضع مالی شان خراب می شود نمی برند «اولئک الذین صدقوا » اینها راست می گویند. با همین تعبیر و لحنی که می گویم اینها صادقند. حالا ببین چطور معرفی شان می کند. « واولئک هم المتقون» اینها آدمهایی باتقوائی اند. صدقه مرحله دارد و مرابت دارد درجه دارد جنبه های مختلف دارد. چقدراین صحنه باشکوه است. یک نفر آنقدرعزیز می شود آنقدر دوست داشتنی می شود، امام حسین دعوتش به ملاقات دعوتش می کند. می گوید بیا فرزندم من را زیارت کن. زیارت عاشورا خواندن خیلی شرافت دارد. مقامش خیلی مقام بلندی است که انسان به زیارت خواندن نائل شود و بتواند زیارت عاشورا را بخواند. بعد هم چقدر به این آدم دارند فرصت می دهند که به او می گویند سرت را به سجده بگذار و به خدا بگو «ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین واصحاب الحسین» دردعاهای ماه رجب امام کاظم (علیه السلام) بعد ازنماز شبش یک دعایی دارد. به خدا عرض می کند مواردی را می خواهد بعد می گوید: «اعطنا الصدقاک» خدایا راستی با خودت را به من بده. خدایا یک کاری بکن من با تو هستم راست بگویم. این مقام گرفتنی است. آدم با خدا به یک جایی برسد که راست بگوید. نه این که شما مجلس عروسیت، مجلس لهو و لعب باشد، جشن تولد فلان مجلس لهو و لعب باشد و خیلی چیزهای دیگر. لقمه خوردنت، موقع خمس دادنت می شود می بینی که زوجت می آید بپردازی وحق واجب الاهی را نمی پردازی. می خواهی عاشقانه هزینه کنی. تو حق واجب خدا خمس را نمی دهی. خیلی ها سال خمسی ندارند. دهها سال است دارند کار می کنند شاغلند، اما سال خمسی ندارند. این چطوری می گوید من صادقم. چه رسد به زکات و ات زکات ولی خوب زیارت عاشورا را خیلی ماشاءالله مفت می خوانیم ما. همین یک مرحله را که شما می گویئد و ثبت لی قدم صدق در مقابل همین قرآن عظیم که درمحضرش هستیم سوگند یاد می کنم که اگرکسی بتواند یک بارصادقانه زیارت عاشورا بخواند وقتی روبه رو می شود با سیدالشهداء از اول تا آخرهر چیزی می گوید ازدل خودش بگوید. نگوید اینجا این رانوشته من هم همین را می گویم. بگوید نه هرچی هست من راستش را میگویم. ای امام حسین من واقعاً ازصمصم دلم دارد این حرف ها می اید. اگر یک دور کامل خواند این حتماً با سیدالشهداء و امیرالمؤمنین محشور خواهد شد. حتماً دعایش مستجاب شده حتماً «أن یجعلنی معکم او و أن یبلغنی المقام المحمود لکم عندالله» اومستجاب شده. پس تمام رمزهایی که در زیارت عاشورا هست تمام بالا پائین شدت ها برای چه ایجاد می شود. با قدم صدق و راستگوئی اینکه انسان راست بگوید واقعاً. «اولئک الذین صدقوا و اولئک هم المتقون» درسوره مبارکه حجر آیه 15 «إنما المؤمنون الذین امنوا بالله و رسوله» مؤمنون کسانی اند که به خدا ایمان بیاورند وبه رسولش «ثم لم یرتابوا» بعد در آنها تردید نیاید. بعداً شک نکنند. اینجاست که ما دربحث هایی که در اسماءالله داریم به این خیلی احتیاج داریم. اگرکسی بخواهد تردید نکند، عقب گرد نکند، ترمز نکند و توقف نداشته باشد باید توحیدش را قوی کند. توحید اینجا به دردانسان می خورد به معنای حقیقی. «إنما المؤمنون» إنما آورده یعنی فقط اینها و کسانی دیگرنیستند. مؤمن کسانی هستند که ایمان بیاورند به خدا «الذین یؤمنون بالله ورسوله ثم لم یرتابوا» سپس تردیدهم نکنند. شل نشوند وتزلزل سراغشان نیاید. «وجاهدوا به اموالهم » جهاد کنند با مال هایشان و مال خیلی مقدم ترازجان دادن است. کار کردن است. «وانفسهم » بعدش بله با جانشان «فی سبیل الله» مطلق هم گفته در راه خدا. اهل جهاد با اموالشان و جان هایشان باشند. در راه خدا. یعنی واقعاً درمسیر زندگی چیزهای که دائماً دارد از این ها کم می شود مال در راه خدا صرف می شود که خود خدا هم البته تضمین کرده که جایش را در همین دنیا برمی گرداند. ولی یکسره اینها خروجی دارد. این جریان داشتنش مهم است. و وقت وانرژی درراه خدا می گذارند. زحمت درراه خدا می کشند.«اولئک هم الصادقون» اینها راست می گویند. نه اینکه ما هروقت خدا و امام زمان آمدند سراغمان بگوئیم وقت نداریم و کار داریم گرفتاریهای زندگی هست نمی رسیم. «اولئک الذین صدقوا» اینها دارند راست می گویند. «وثبت لی قدم صدق» این خواستنی است. خدایا تو به ما قدرت بده تو به ما این قدرت وهمت را بده که صداقت داشته باشیم. حالا این رمزش کجاست؟ همین که دربحث اسماءالله داریم می گوئیم تا توحید ما قوی نشود صدق به سراغ ما نمی آید و درما صدق شکوفا نمی شود. این مسئله آنقدرمهم است که آن را اول آورده است. «إنماالمؤمنونالذین آمنوا بالله » ایمان به خدا یعنی دلشان به خدا آرام گرفته و اضطراب ندارند. ترس ندارند. علامت ایمان به خدا «الذین امنوا وعملوا الصالحات » «إن الذین امنوا بالله والیوم الآخر وعمل صالحاً» «الذین آمنوا بالله والیوم الآخرعمل صالحاً فلا خوف علیهم ولاهم یحزنون» این آدم ها اصلاً ترس و اضطراب ندارند. درزندگیشان غم هم ندارند. اینها نه آدم های ترسوئی هستند نه غم دیده. اینکه پیغمبر می فرماید:«المؤمن دائم النشاط» مؤمن نشاطش دائمی است. یعنی چه مؤمن نشاطش دائمی است. چطور می شود آدم مؤمن باشد وهمیشه با نشاط باشد؟ مگرنگفتند که «الدنیا سجن المؤمن» دنیا زندان مؤمن است مگر درزندان آدم شاد می شود؟ بروید خاطرات آزادگان ما را بخوانید و ببینید آنها درزندان تو بغداد عراق چطوری شاد بودند و آرامش داشتند. درجبهه و عملیات ها چطوری بوده؟ شب عاشورا همه با هم شوخی می کردند. چگونه درشب عملیات سربازهای ما آنقدر سرمت بودند و ما نمی توانیم مثل آنها باشیم. چطوری است. اصلاً خدا رمز پیچیده ای برای ما مطرح نکرده. «إن الذین امنوا بالله والیوم الآخر و عمل صالحاً» اهل عمل صالح باشند. « ولا خوف علیهم ولاهم یحزنون» ایمان شادی می آورد. اگر ما شاد نیستیم عصبی و غصه داریم باید درایمانمان شک کنیم. ایمان هنوز نیامده قرآن می گوید: «قولوا اسلمنا » بگوئید اسلام آوردیم. اما هنوز ایمان داخل قلب هایتان نشده ایمان که بیاید ایمان ازامن است یعنی امنیت خاطر امنیت روان و فکر و آرامش. کلمه مؤمن یعنی چه؟ یعنی کسی که به امنیت رسیده. اسم فاعل است. امنیت و آرامش دارد. ما تا توحیدمان را قوی نکنیم روی توحید کار نکنیم عملاً با مسائل درگیر نشویم که امتحان توحید بدهیم امنیت هم پیدا نمی کنیم. صادق هم نخواهیم بود. به صدق هم نمی رسیم پس این را خوب دقت کنیم. رمز کجاست؟والحمدلله رب العالمین