امیر المومنین (علیه السلام ) می فرماید : الامال رفیق المونس . آرزو رفیقی است که مونس انسان است. هیچ دلی بدون آرزو بقا ندارد نشاط ندارد . اگر امید و آرزو در دلی نباشد مرده است . و دل مردگی منشا بسیاری از بیماری ها و مفاسد می شود بنابراین ما به آرزو نیاز داریم چون ساختار وجودی انسان بی نهایت خلق شده و ارزوی رسیدن به کمالات بی نهایت را دارد . و با آرزوی بی نهایت به سمت بی نهایت حرکت می کند . اگر ارزو نباشد انسان به سمت ازدواج و تحصیل و سازندگی و... حرکت نمی کند . اگر آرزو نباشد انسان به سمت برقراری رفاقت با خدا و بهشت و بالاتر از بهشت حرکت نمی کند . پس ارزو رفیق و مونسی است که همیشه همراه ماست . چرا گاهی انسان ها بی انگیزه می شوند ، نا امید و پژمرده می شوند و از زندگی و دنیا لذتی نمی برند و همه چیز برایش بی معنی می شود و بقدری شدید می شود که انسان آرزوی مرگ می کند یا دست به خودکشی می زند . وقتی انسان به این حالت می رسد آیا این حالت واقعی است یا توهمی ؟ یعنی حقیقتا انسان به صفر رسیده یا این حالت بخاطر این است که انتخابها و ارتباطات غلط رفتارها و افکار غلط باعث این حالت شده است . ما در حقیقت انسان چیزی به اسم دلسردی و بن بست نداریم چون ذات انسان اینطور نیست و تمنای کمالات مطلق را دارد . ذات تغییر نمی کند فقط موقتی دچار این حالت می شود . مثل وقتی دچار زکام می شوی از بوی غذا بدت میاد از بوی عطر لذت نمی بری عقل می گوید که این یک حالت توهمی است و حقیقی نیست . انسان گاهی وقتها در نوع پیوند غلط با آرزوها و امال خود زیاد از حد روی ارزویی سرمایه گذاری می کند یا روی معشوقی بعد وقتی او را از دست می دهد دچار شکست و حالت یخ زدگی می شود . برای انسان ها بی نهایت کمالات وجو داره و مسیر به سمت کمال و اشتباه از دید غلط ما ست . اگر کسی نگاهش اشتباه بود هم انتخابش اشتباه است و هم ارتباطش اشتباه است . هم افکار و رفتارش .
ما دایما در سراب هستیم . سرمایه گذاری می کنیم و ضرر می کنیم . و خود فروشی می کنیم . پس اگر انتخابها و آرزوهای ما درست انتخاب نشود دایما غصه می خوریم و خیلی وقتها ناراحت می شویم . و به بن بست می رسیم . و اگر بخواهیم دچار ضربه نشویم باید یادمان باشد که قران می فرماید اگر چیزی را از دست دهد غصه نمی خورد همان طور که اگر چیزی را به دست آورد خیلی شاد نمی شود .
اما انسان باید دقت کند که امیدها و آرزوها ثابت نیستند و هر لحظه ممکن است از دست بروند . و ما نباید چیزهای موقتی را دایمی بدانیم ایت الله مجتهدی می فرمودند : این نیز بگذرد . دل انسان شاد می شود و راحت می شود . یعنی اینطور نیست که اگر غصه ای داشتی گرفتاری داشتی این برای همیشه ماندگار باشد . به هرچیز که رسیدی درست نگاه کن که موقتی و مو ندنی نیست . مسافر را نگاه کنید به هر جا که برود لذت می برد و بعد هم غصه دار نیست که قرار است برگردد . ما باید نگاهمان را درست کنیم و هیچ چیز نیست که دایم با ما باشد . چیزی که هیچوقت از ما جدا نمی شود عبادت خودمان است . اعمال ماست که اگر زیبا باشد از آن لذت می بریم و اگر زشت باشد همیشه آزار دهنده است .
خداوند تبارک و تعالی ، معصومین ، انبیا ، اولیا ، برای ما ماندنی هستند . بنابراین باید بدانیم که در آرزوها نباید دچار نا امیدی و بن بست و خلع بشویم . چون دروغ است چون دل ما هوسش را از دست نداده است . با به چندتا از آرزوهایمان نرسیدیم دچار شک شدیم وگرنه میل از بین نرفته است . بنابراین کسی که کمال مطلق را می طلبد باید دلش را روی ماندنی ها بگذارد . این ادم هم در دنیا شاد است و هم در آخرت . به چیزهایی پیوند بخورید که شما را تثبیت می کنند و قدرت و رشد می دهند . مثلا کسانی که در مسیر سیلاب ها یا در گسل زلزله یا نزدیک کوه اتشفشان خانه می سازند دایما در ترس و دلهره هستند و آرامش ندارند. انها خودشان اشتباه کردند که در این جاهای خطرناک سرمایه گذاری کردند .
دلت را باید جایی سرمایه گذاری کنی دایما استقرار و استحکام و لذت و رشد و عزت و شوکت داشته باشد . برای همین است که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم برای اینکه ما دچار اضطراب نشویم . از روز اول جای ثابتی را به ما نشان داد که قولوا لا اله الا الله تفلحوا . بگویید هیچ دلبری جز خدا نیست تل ارام شوید و خوشبخت باشید . اگر با خدا سراغ دلبر های دیگر بروی همیشه راحت هستی .
در تربیت اسلامی هیچ کس گدای عاطفه کسی نیست . نه زن به شوهر نه شوهر به زن . نه بچه به پدر و مادر و نه پدر و مادر به بچه ها . در تربیت اسلامی انسان به یک نفر وابسته است و آن هم خداست .
همه بدبختی ها و بالا و پایین ها و احساس شکست هایی که می کنیم بخاطر این است که به لا اله الا الله اعتقاد نداریم . اشهد یعنی من خودم شهادت می دهم که دلبری جز خدا ندارم و باید این شهادت را قبول کنی اگر قبول کردی ان وقت اگر کسی بهت محل نگذاشت عصبانی نمی شوی اگر برات هدیه نخرید یا دعوتت نکرد ناراحت نمیشی . اینها برای ما مهم است چون با کمال مطلوب ارتباط نداریم .
وقتی چیزی خودش لرزاننده است چطور میتونه به ما آرامش بده وقتی ما با چیزهای موقتی و زود گذر رابطه برقرار می کنیم وقتی از ما گرفته می شود احساس شکست و بن بست می کنیم . و خدا دوست ندارد بنده اش تا اتفاقی برایش افتاد روی نماز و نشاط و رابطه اش با خدا تاثیر بگذاره . خدا به پیامبرش فرمود قولوا لا اله الا تفلحوا تا دل ما همیشه شاد باشه کمالی که شما دنبالش هستید هیچوقت از بین نمیره و مردنی نیست . الله لا اله الا هو . معشوقی است که حی و قیوم است و زنده پایدار است .
در ابتدای خلقت ما پیش خدا بودیم و هیچ کس دیگر نبود همه در قالب یک روح بودیم و با خدا زندگی می کردیم وقتی پایین آمدیم یعنی جبروت- ملکوت - و ناسوت را طی کردیم . هی تکثیر شدیم و آن روح حقیقی به تعداد آدمها تکثیر شد ناسوت یعنی دنیا یا همان فراموش خانه . وقتی دنیا را دیدیم فکر کردیم همه عالم همین رحم کوچک دنیاست . و مسیر برگشت به سمت خدا را ندیدیم که تا بی نهایت است . ما برای جاودانگی خلق شدیم نه برای فانی شدن . تا خدا هست ما قرار است زندگی کنیم . ما بجای اینکه معشوق های پایدار را انتخاب کنیم انتخابی می کنیم که حق ماست که محروم بشیم و ذلیل بشیم . وقتی عاشق کمالات و تجلیات هستیم و با خدا رابطه برقرار می کنیم دیگر غصه نمی خوریم . وقتی بخاطر خدا با زن یا شوهرت مهربانی می کنی تجلی اسم رحمان و رحیم خدا می شوی و ثواب یکسال عبادت برایت نوشته می شود . اگر خانمی سر زایمان از دنیا بره با شهدا محشور میشه . ما باید یادمان باشد که هنوز زندگی را شروع نکرده ایم و به اصل حیات نرسیدیم و هنوز در رحم دنیا هستیم و دوران جنینی را طی می کنیم . فران می فرماید دنیا بازیچه است آخرت شروع زندگی شماست .
امام صادق علیه السلام در حیاط خانه قدم می زد که بچه حضرت افتاد توی آب و از دنیا رفت . حضرت فرمود پاک و منزه است خدایی که فرزند ما را می گیرد و در دل ما جز محبتش افزوده نمی شود . بچه مال خدا بوده و خدا هم آ ن رو برده به عالم ملکوت و بچه را از این تنگنا رها کرده است . و به جایی برده که میلیاردها برابر زیباتر و بهتر و جذاب تر از دنیاست .
یکی از دوستان ما شهید شده بود و به خواب دوستش رفته بود و به دوستش گفته بود وقتی از دنیا رفتم احساس کردم از طویله در آمدم و وقتی به عالم نور و بهجت رسیدم دیگه دوست ندارم برگردم .
آرزو خیلی خوب است . آرزوهای بزرگ داشته باشید ولی با مقیاس ابدیت و آخرت . به اندازه ابعاد وجودی خودمان آرزو کنیم .
فکر کنید که الان امام حسین علیه السلام تشریف بیاورند و به همه ما بگویند چه می خواهی ؟ ما اگر آدم باشیم می گوییم من دوست دارم با شما باشم . هرجا می روی منم با خودت ببر . من اگر با تو باشم به همه چیز رسیدم . زیارت عاشورا برای آدمها تنظیم شده ولی ما با روح حیوانی زیارت عاشورا می خوانیم که مشکلات خانه یا ازدواج ما حل بشه یا برای شفای مریض . ولی اگر یکبار درست و صادقانه زیارت عاشورا بخونم و بگویم دوست دارم در دنیا و آخرت با شما باشم . یا اینکه از خدا بخواهم من را به مقامی برسونه که شما در آن هستید . اگر قرار است آرزو کنیم اینطور آرزو کنیم . آرزوهای بزرگ و قشنگ .
آرزوهای بزرگ مانع آرزوهای کوچک میشه و آرزوهای حیوانی مانع آرزو های انسانی میشه . آرزو بهترین رفیق و مونس انسان است بشرطی که مناسب ساختار وجودی و قیمت من سازگاری داشته باشد .