أعوذ بالله من الشیطان الرجیم بسم الله الرحمن الرحیم الحمد لله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین و لعنة الله علی أعدائهم أجمعین من الآن الی قیام یوم الدین.@

سلام و صلوات و درود و رحمت و خیرات و مغفرت و برکات الهی بر همه شما عزیزان.@

در مورد آثار اربعین سخن می‌گفتیم فضای اربعین همانطور که در جلسه گذشته عرض کردیم یک فضای کاملاً بهشتی هست، و حال و هوای بهشتی دارد، و مردم با اینکه سختی‌های راه را می‌کشند اما عاشق این مسیر هستند و هیچ لذتی واقعاً بالاتر از اینکه انسان در این بزم بهشتی شرکت بکند و در حال و هوای بهشتی تنفس بکند وجود ندارد.@خیلی عجیب هست که این همه جمعیت، این چند روزی که من در جاده بودم و امروز هم عکسهایش را برایم فرستادند دیدم چقدر از مسیحیان و پیروان سایر ادیان، پیرمرد 80 ساله‌ای که از یک مسیر دور با لباس مسیحیت دارد حرکت می‌کند و پیاده به سمت مرقد سیدالشهدا می‌آید، حالا بگذریم از اهل سنّت و شیعیان، یک لذت معنوی هست، یک لذت باطنی انسانی هست که این جمعیت را به سوی خودش می‌کشاند.@مردم همانطور که لذت‌های جمادی، گیاهی، حیوانی و عقلی دارند یک لذت انسانی دارند، که او را با هیچ چیز حاضر نیستند عوض کنند، اگر آن را بچشند حاضر هستند جانشان را هم فدایش بکنند، علت اینکه غیر مسلمانان هم وقتی این را می‌چشند.@این لذت حضور در این جمع را حاضر هستند سالهای بعد هم بیایند، با اینکه مریض می‌شوند و در این جمعیت اذیت می‌شوند این هست که همه در این جمعیت و فضای بهشتی حقیقت خودشان را پیدا می‌کنند، با حقیقت خودشان و اصل آسمانی خودشان آشنا می‌شوند.@یعنی آن حقیقت بینهایتی که بالاتر از بهشت و برتر از بهشت هست، اربعین آیینه‌ای هست که باطن افراد را به خودشان نشان می‌دهد، و مردم وقتی که به فضای اربعینی می‌آیند تازه یک اتصال با خانواده آسمانی خودشان و اصل و نسب خودشان پیدا می‌کنند.@چون خانواده زمینی ما خانواده حقیقی ما که نیستند، آنها پدر و مادر زمینی ما با اشتراک اسپرم و تخمک بدن ما را به دنیا می‌آورند حقیقت جاودانه ما، و حقیقت انسانی ما محمد و آل محمد هستند.@این حقیقت را باطن همه انسان‌ها اعم از مسلمان و غیرمسلمان و دیندار و غیردیندار درک می‌کنند چون باطن همه انسانها همان نور اهل بیت (علیهم السّلام) هست، خارجی که اینجا می‌آید، یهودی و مسیحی و بودایی و هند و زرتشتی و صائبی که اینجا می‌آید، می‌فهمد که یک جای آشنا آمده، یک جایی که هم‌سنخ خودش است، یک جایی که مال خودش است، و شبیه خودش هست، این را می‌فهمد که کجا آمده، می‌فهمد که از تمام جاهای کرۀ زمین اینجا برایش خودمانی‌تر است، انس باطنیش و انس اصلیش با اینجا بیشتر از هر جای دیگر است.@ما این اتفاق را وقتی که غیرمسلمانان به حرم امام رضا (علیه السّلام) هم می‌آیند می‌بینیم یا به حرم سایر ائمه، یعنی وقتی او به اینجا نزدیک می‌شود فکر می‌کند هزاران سال است مال اینجا هست، این حس در تمام انسانها وجود دارد.@یعنی امام حسین برای تمام انسانها یک غریب آشنا هست، از طرفی نمی‌داند این کیست، و از طرفی وقتی می‌آید انگار که با او هزاران سال دوست است و پیوند دارد، و آن حقیقت آسمانی و چهره دوم خودش را، چهره اصلی خودش را در این مسیر، در این جمعیت و در کربلا در ارتباط با اهل بیت (علیهم السّلام) پیدا می‌کند.@این بزم بهشتی هیچ لذتی برای آنها بالاتر از شرکت در این نیست، حالا مسلمانان و شیعیان را بگویید یک انگیزه‌هایی دارند، اما اگر به غیرشیعیان و یا غیرمسلمانان بگویید شما چطور هر سال تکرار می‌کنید و هر سال هزاران نفر به این جمعیت اضافه می‌شوند، چطور این شما را می‌‌کشاند و می‌آورد، شاید نتوانند وصفش کنند.@اما اگر زبان داشته باشند خوب بتوانند بیان بکنند، می‌گویند اینجا ما قشنگترین تجربه‌ها را داریم، به قول آن دختر غیرمسلمان هلندی می‌گفت اینجا مهربانترین جای جهان هست، و این فقط مهربانترین جا نیست، شیرین‌ترین جا، لذت‌بخش‌ترین جا، امن‌ترین جای جهان هست.@وسط این جمعیت همه آدمهایی که می‌آیند یک احساس امنیت فوق‌العاده، آرامش فوق‌العاده دارند اینجا که هستند، این یک طرف قضیه است، این دربارۀ جنبه‌های شخصی من و تجربیات شخصی عرفانی و معنوی دارم این نکته را عرض می‌کنم.@در اربعین افراد فرصت دارند تا حیات انسانی را تجربه بکنند، یعنی در جاهای دیگری که ابزار و حیات انسانی وجود ندارد، بلکه فقط حیات جمادی، گیاهی و حیوانی هست، در اربعین بالاترین اکسیژن برای فضای انسانی وجود دارد، و شخص اینجا نفسی که می‌کشد در یک فضای الهی و آسمانی است، تنفس در اینجا بسیار غنیمت دارد.@بالاترین انگیزه شرکت مردم در اینجا یک انگیزه زمینی نیست، انگیزه ماوراء زمینی هست، ماوراء طبیعی هست که آنها را به اینجا می‌کشاند، و این انگیزه ماوراء طبیعی و معنوی که الهی هست، یک حال و هوای دیگری دارد، نوع لذتش، نوع بهجتش، نوع سرورش، نوع شادیش، نوع آرامشش، با همه آنچه که ما در جاهای دیگر تجربه می‌کنیم متفاوت هست.@لذا مردم با اینکه سختی بیشتری می‌کشند آن رفاهی که در شهرها و خانواده خودشان ندارند، اما اینجا راحت‌تر هستند، اینجا تکلف نیست، اینجا توقع وجود ندارد، اینجا مردم آن آرامش و در واقع راحتی و آسایش خانواده خودشان را ندارند، از نظر مسائل استحمام و مسائل بهداشتی و مسائل تغذیه و مسائل خواب و راه زیادی باید بروند، خاک زیادی را باید تحمل بکنند در همه شرایط اما با اینکه آسایششان مثل شهر و خانه نیست آرامششان خیلی بیشتر هست.@و گمشده مردم آرامش است نه آسایش، برای همین دهها میلیون انسان از آسایش خودشان فرار می‌کنند، گریه می‌کنند، التماس می‌کنند، پول هزینه می‌کنند، از آسایش خودشان فرار می‌کنند که به آسایش برسند، به سمت آرامش بیایند.@و اگر ما این فرهنگ را بتوانیم وارد خانه‌هایمان بکنیم به شهرهایمان برگردانیم، اربعین تمام دنیا را تصرف می‌کند کم توقعی، زودرنج نبودن، حساس نبودن، راضی بودن به شرایط حداقلی، اگر در زندگی زناشویی هم این اتفاق بیفتد، اگر فرزندان از پدر و مادرشان توقعشان را به همین حد برسانند، اگر مردم از زندگی مادی خودشان همین توقع را داشته باشند ببینید که فضای زندگی شهری ما چقدر بهشت خواهد شد، چقدر آرامش در آن خواهد آمد.@در مباحث خانواده توضیح دادیم که هر چقدر سطح آسایش مردم بیشتر می‌شود سطح آرامششان پایین می‌آید، دو چیز هست که وقتی بالا می‌رود به شدت آرامش را خراب می‌کند، یکی تحصیلات و یکی رفاه و آسایش، افرادی که از تحصیلات بالاتری برخوردار هستند، سطح اضطرابهایشان به شدت بیشتر می‌شود، و افرادی که از رفاه بیشتری برخوردار هستند سطح اضطرابشان بیشتر می‌شود.@مردم در اربعین که می‌آیند از تمام خودهای خودشان فارغ می‌شوند، نه مقام، نه ریاست، نه تحصیلات، نه موقعیت ثروت، نه موقعیت اجتماعی، نه موقعیت بدنی، هیچ چیزی اینجا مهم نیست، برای همین شادی و آرامششان بیشتر می‌شود، بالاتر از حج انسان را تخلیه می‌کند.@و به همین دلیل آدم به یک شأن زیادی یا مقدار زیادی از آرامش و نشاط و شادی دست پیدا می‌کند و این تجربه را هیچ جای دیگری غیر از اربعین نمی‌تواند پیدا بکند، برای همین سال بعد هم بی‌طاقت می‌شود، بعضیها که اصلاً وقتی که از اینجا دارند می‌روند انگار که همه وجودشان را در کربلا و اربعین جا گذاشتند.@و من هزاران نفر را می‌شناسم وقتی که به اربعین می‌آیند نقشه می‌ریزند برای سال بعد که من سال بعد چطوری این فضا را از دست ندهم، این بهشت را از دست ندهم، چون انسان حبّ ذات دارد.@در حبّ ذات انسان وقتی که برای اولین بار یک چیزی را تجربه می‌کند، در بخش گیاهی یک رستوران، در بخش جمادی یک پول، یک درآمدی را، در بخش حیوانی یک لذت حیوانی را تجربه می‌کند، تا تجربه‌اش کرد می‌گوید دفعه بعد چی، یعنی دوست دارد تکرار بشود، انسان چون خودش را اینطوری می‌بیند.@اگر به یک علم و معرفت و لذت عقلی برسد می‌گوید بیشترش کجاست، بعداً از کجا آن را به دست بیاورم، لذا طبق همین فرمول وقتی که به یک لذت عرفانی، انسانی، معنوی و الهی می‌رسد، نمی‌گوید حالا قانع باشد، دیگر سیر نمی‌شود، بیشتر و بالاتر و بقیه‌اش را می‌خواهد.@اگر خیلیها از نماز زده می‌شوند، جوانانی که نماز را رها می‌کنند، یا به سمت نماز نمی‌آیند برای این هست که ما یک کاری نکردیم که از این عبادت آنها لذت معنوی ببرند، اگر ذائقه‌اش بیاید در وجود یک کسی محال است نماز را رها بکند، او را بکشند عبادت، نماز، دعا، ذکر، خلوت، سجاده، سحر رها نخواهد کرد.@الان در لذتهایی که آدمها یقین دارند برایشان ضرر دارد، شخص رهایش نمی‌کند، در لذت‌های حرام، حتی لذت‌های حرام را هم حاضر نیست رها بکند، چطور یک لذت واجب حلال، یک لذت انسانی جاودانه بهشتی را اگر آدم آن را بچشد رهایش می‌کند، هرگز اینطور نیست.@برای همین خیلیها وقتی اربعین می‌آیند دلشان را در این فضا جا می‌گذارند لذا وقتی که برمی‌گردند برای سال بعد نقشه دارند، چطوری من این فضا را بیاید، بعضیها هم اصلاً طاقت نمی‌آورند از این اربعین تا آن اربعین هر طوری شده دلشان پیش امام حسین جا مانده یکبار، دو بار سری می‌زنند تا یک ذره آرامتر بشوند.@چون هیچ جا مثل بارگاه امام حسین سنخیت با حقیقت جاودانه انسان و معشوق انسان یعنی الله ندارد، شهادت هیچ امامی به اندازه شهادت امام حسین عشق به خدا را تفسیر نمی‌کند، لذا قویترین محل برای ظهور (لا اله الا الله) کربلا است، یعنی جایی که عاشقان جمع شدند که با خدا عشقبازی کنند و هر کس هر چه دارد فدای خدا بکند.@امیرالمؤمنین (علیه السّلام) در جنگ صفین که گذرش به کربلا افتاد اینجا را فرمود (هنا مسارع عشاق) اینجا جایی هست که عاشقان به زمین می‌افتند، این تعبیری که علی (علیه السّلام) در مورد اصحاب عاشورا دارد، عشاق است، ائمه خیلی از این کلمه استفاده نکردند.@اگر هم این کلمه را استفاده کردند به ندرت، شاید انگشت‌شمار باشد که استفاده کردند، اگر هم استفاده کردند در مورد عشقهای زمینی بوده که در مذمتش بوده، ولی اینجا کلمه عشق را حضرت استفاده کرده به معنای انسانی خودش.@لذا حرم امام حسین جایی است که چون خانه تو است، اصل تو است، تو خودت را اینجا پیدا می‌کنی، می‌گوید نمازت را کامل بخوان، اگر دوست داشتی نمازت را می‌توانی کامل بخوانی، هر جا که سنخیت انسان را، انسان را به اصل توحید اتصال می‌دهد، مثل مسجدالحرام، مثل مسجد کوفه می‌گوید نمازت را می‌توانی کامل بخوانی.@هر جا انرژی انسانیش بیشتر هست تو خانه‌ و اصلت هست، آنجا رفتی در خانه خودت هستی کامل برقرار کن، بعضیها بی‌طاقت می‌شوند در طول سال هم باید ارتباط با خانه خودشان، اصل خودشان داشته باشند، بعضی‌ها هم که نتوانند حتماً خودشان را هر طور هست به کربلا و اربعین می‌رسانند.@اینجا یک فضای کاملاً صددرصد بهشتی هست، برای همین هم وقتی می‌آیند آن صلح و آشتی اصلی درونی با اصل خودشان اتفاق می‌افتد و طهارت پیدا می‌کنند، لذا فرمود اگر کسی به حرم سیدالشهدا آمد خداوند تمام گناهان عمرش را می‌بخشد، انسان واقعاً پاک می‌‌شود، مغفرت شامل حالش می‌شود.@ شما وقتی که به زیارت ائمه می‌روید، در زیارت ائمه یک وداع هست، البته در این وداع‌های زیارتنامه‌ها نیست، این را که می‌گویم آدرس داشته باشید بروید پیدایش بکنید، دعایی هست هر کس می‌خواهد یک زیارت کامل پرانرژی انجام بدهد.@بهترین شیوه زیارت این هست که شما وقتی می‌روی زیارت بکنی یک زیارت جامعه کبیره بخوانی تا اصل خودت، مقام خودت، ریشه خودت را بفهمی که این آقا چه کسی از من است، و اصل من چه کسی هست، خانواده آسمانی من چه مقامی دارند، و در واقع من چه کسی هستم.@شما در زیارت جامعه کبیره مثل دعای جوشن کبیر بیشتر خودت را می‌شناسی ولی ما متأسفانه نمیدانیم فکر می‌کنیم وقتی داریم زیارت جامعه کبیره می‌خوانیم ائمه را فقط می‌شناسیم و وقتی داریم جوشن کبیر می‌خوانیم خدا را می‌شناسیم.@در حالی که نه، خدا می‌گوید من می‌گویم زیارت جامعه کبیره را بخوان برای اینکه بدانی اصل و نسب تو و خانواده آسمانی تو و در حقیقت خود تو چه جایگاهی داری، وقتی می‌گویم جوشن کبیر بخوان، اسمهای من است، اما من تمام اسمهایم را به تو دادم، تو یاد بگیر که خودت چه کسی هستی و چطوری باید شبیه من بشوی، تو لیاقتت این هست که شبیه من بشوی.@بعد از جامعه کبیره شما عالیة المضامین را بخوانید، حرم رفتید لازم نیست نزدیک باشی، در حیاط، دور از حیاط مفاتیح را باز کن یا از روی تلفنت بعد از زیارت جامعه کبیره چند صفحه بزنید عالیة المضامین است، این دعا فوق‌العاده است، هر چه که می‌خواهید برای دنیایتان، برای خانواده‌تان، برای اصل و نسب‌تان، برای اقوام و خویشان‌تان، برای آخرتتان همه چیز در این دعا هست، یکبار این را بخوانید.@بعد از عالیة المضامین یک وداع فوق‌العاده زیباست که شما می‌گویید من دارم با شما خداحافظی می‌کنم اما خداحافظی «غَيْرَ رَاغِبٍ‏ عَنْكُمْ‏ وَ لَا مُسْتَبْدِلٍ بِكُمْ» من بی‌میل به شما نیستم دارم می‌روم، سیر نشدم دارم می‌روم، من دلم همین جا پیش شما مانده، من مجبور هستم برگردم.@«وَ لَا مُسْتَبْدِلٍ بِكُمْ» در دل من هیچ کس جای شما را نمی‌گیرد، هیچ معشوقی، هیچ محبوبی در دل من شما نمی‌شوید، (هیچ کجا برای من کرب و بلا نمی‌شود) «رَزَقَنیَ اللهُ الاَودَ ثُمَّ الاَودَ ثُمَّ الاَودَ» بعضیها می‌گویند ما وداع نمی‌خوانیم بد است، نه وداع را گذاشتند که شما بخوانید، اما این یک وداعی هست که زمینه برگشت شما را فراهم می‌کند، یک خداحافظی هست که از هزاران سلام بهتر است.@می‌گویی خدا روزیم کند برگردم و برگردم و برگردم، با حضرت قرار ملاقات بعدی را می‌گذاری، پس در فضای اربعین ما این پیوند را برقرار می‌کنیم با امام حسین (علیه السّلام) برگردم و برگردم و برگردم.@در واقع میزان شرافت هر انسان و درجه هر انسانی به این هست که چه مقدار از عشق و اخلاص را نسبت به اهل بیت (علیهم السّلام) دارد نه چه مقدار نماز خوانده، حج رفته، روزه گرفته، قرآن خوانده، میزان دلدادگیش به ائمه، ائمه چقدر در درون تو حضور دارند، امام زمان (علیه السّلام) بخصوص چقدر جدی در وجود تو حضور دارد.@چقدر از فضای ذهن تو، فعالیت‌های جمادی، گیاهی، اجتماعی، سیاسی، علمی تو درگیر امام زمان است، و وقف حضرت هست، تو به همان میزان شرافت انسانی داری، و اربعین یک جایی هست که وجود ما را از نور امام حسین (علیه السّلام) پر می‌کند و ان‌شاءالله اگر معرفت داشته باشیم از نور امام زمان (علیه السّلام) ما را پر می‌کند، کاملاً پر می‌شویم.@حالا باید عرضه داشته باشیم وقتی برمی‌گردیم این نور را نگه داریم، آن حال و هوای اربعینی، وحدت، همدلی، صلح، دوست داشتن آدمها، اینکه همه آدمها را دوست داشته باشیم، شیعه، سنّی، مسیحی، یهودی، زرتشتی، همه را دوست داشته باشیم، چطور آیت الله بهجت (رحمت الله علیه) فرمودند که من اگر شبها برای شیعیان دعا نکنم برای چینی‌ها دعا می‌کنم یاد بگیریم با تمام موجودات خدا اعم از انسان‌ها حیوانات، گیاهان و حتی اشیاء دوست باشیم.@همه چیز را دوست داشته باشیم، همه کس را دوست داشته باشیم، از کسی کینه به دل نگیریم، کینه خیلی خطرناک است، کینه اولین کسی را که درگیر می‌کند انسان را جهنمی می‌کند، فشار قبر برای انسان می‌آورد، وقتی در دل انسان می‌افتد، عقده، کینه، دلخوری، زودرنجی، دل‌چرکینی آدم را نابود می‌کند، از هیچ کس نداشته باشیم.@این محیط را، این وفاداری را، این همدلی را، این دوستی و این معنویت را وقتی برگشتیم با خودمان به شهرمان ببریم و آن را حفظ بکنیم، حفظش هم به این هست که حال و هوای معنوی را رها نکنیم، ارتباطمان را با مراکزی که می‌تواند با ما الهام‌بخش باشد، مثل حرم‌ها، علما، هر چیزی که می‌تواند من را نسبت به خانواده آسمانیم گرم نگه دارد حفظ بکنم، تا همیشه با نشاط، با معنویت نورانی و پاک بمانم.@

و الحمد لله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین.@

ما امسال همانطور که می‌دانید یک موکب بین‌المللی داشتیم که وظیفه داشتیم در مورد باطن اربعین و اینکه امام حسین کیست و چه نقشی دارد برای مهمانان خارجی‌مان که از کشورهای مختلف آمدند بتوانیم خدماتی را به چند زبان بدهیم، هنوز هم عزیزان در موکب بین‌المللی ما هستند دارند شب و روز تلاش می‌کنند که این کار را انجام بدهند.@نمونه‌ای از آثار و کتابها و پرسش‌نامه‌ها را اینجا آوردند، عزیزانی که فارسی‌زبان هستند آن فرم‌های فارسی را پر کنند تا ارتباطشان با مؤسسه و ما حفظ بکنند ما در طول سال برایتان مطالبی را در همین زمینه هر چند روز یکبار می‌فرستیم برای عزیزانی که زبانهای دیگر دارند، چون سایت ما دوازده زبان هست، به یازده زبان دیگر هم این مجموعه ارسال می‌شود.@آنهایی که عرب‌زبان هستند، کتابهای عربی را بردارند، اردوزبانان همینطور، انگلیسی‌زبانان همینطور، ترکهای استانبولی همینطور، اینها را ثبت‌نام بکنید برای خودتان، فرمهایتان را ثبت‌نام کنید به مسئولش بدهید تا ارتباطتان با ما حفظ بشود.@در مورد شعار (ابد والله) شعاری که ما داشتیم، که چرا امسال ما دو شعار به شعار عزیزان عراقی اضافه کردیم، شعار مشهور آنها (ابد والله یا زهرا ما ننسی حسینا) ای زهرا به خدا قسم ما هرگز حسین را فراموش نمی‌کنیم، ما دو شعار اضافه کردیم، (ابد والله یا زهرا ما ننسی مهدیا) ما مهدی را فراموش نخواهیم کرد و (ابد والله یا حسین ما ننسی مهدیا) ای حسین به خدا قسم ما مهدی را فراموش نمی‌کنیم.@