سلام و صلوات و درود و رحمت و خیرات و مغفرت و برکات الهی بر همه شما عزیزان.

هدیه به محضر مقدس رسول خدا، امام مجتبی، آقا امام زمان (علیهم‌السلام)، شهدای اسلام و شهدایی که در محضرشان هستیم، امام و شهدا، صلوات بلند ختم بفرمایید.

آسایش الهی و تخصص معصومین (ع)

خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید: «یُرِیدُ اللَّهُ بِکُمُ الْیُسْرَ وَلَا یُرِیدُ بِکُمُ الْعُسْرَ» (بقره: ۱۸۵). خداوند برای شما آسایش می‌خواهد و سختی را نمی‌خواهد.

همچنین می‌فرماید: «وَمَا أَصَابَکُم مِّن مُّصِیبَهٍ فَبِمَا کَسَبَتْ أَیْدِیکُمْ» (شوری: ۳۰). هیچ مصیبتی به سراغ شما نمی‌آید، مگر اینکه خودتان آن مصیبت را جذب کرده‌اید.

و نیز می‌فرماید: «قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْرًا» (طلاق: ۳). خداوند برای هر چیزی اندازه و قانون قرار داده است.

خداوند وقتی می‌فرماید برای شما آسایش می‌خواهم، قدر آسایش و آرامش را در اطاعت از خودش و معصومین (علیهم‌السلام) قرار داده است. چرا؟ چون تخصص‌های هفت‌گانه لازم برای سعادت دنیا و آخرت، فقط در دست خدا و چهارده معصوم (علیهم‌السلام) است. شما وقتی از زندگی تخصصی فاصله گرفتید، دچار دردسر می‌شوید.

کاری که بشریت کرده، این است که رابطه‌اش را با پزشکان قطع کرده، پزشکان را گرفته، زندان انداخته، کشته و حالا در بیمارستان‌ها، نیروهای خدماتی دارند خدمات پزشکی می‌دهند. فاجعه‌ای که در بشریت افتاده، این است؛ یعنی کسانی که هیچ‌کدام از تخصص‌های لازم برای هدایت بشر را ندارند، حتی یک دانه از هفت تخصص را هم ندارند، این‌ها آمده‌اند و رهبران جامعه شده‌اند. یا رئیس‌جمهورند، یا پادشاهند، یا وزیرند، یا نماینده مجلس‌اند، یا دانشمندان دانشگاه هستند که هیچ‌کدام از این تخصص‌ها را ندارند. اصلاً بشر مانند کوری است که عصازنان دنبال راه می‌گردد و روزبه‌روز مصائبش بیشتر شده است.

شما یک مصیبت ندارید که بشر با پیشرفت دانش، علم و تکنولوژی، کمتر شده باشد. همیشه مصائب بشر، جنگ‌ها، خودکشی‌ها، بیماری‌ها، سرطان، انواع دردسرها، فقر، جنایت، سقط جنین، طلاق، نازایی، زندان و همه چیز رو به افزایش است، نه رو به کاهش؛ چون جهان دست غیرمتخصص اداره می‌شود.

پیشرفت حقیقی در پرتو هدایت معصومین (ع)

من یک حدیث برایتان بخوانم تا ببینید ما چقدر به خاطر عدم رعایت تخصص داریم آسیب می‌بینیم.

امیرالمومنین علی (علیه‌السلام) فرمودند: «اگر با من همکاری می‌کردید و از من اطاعت می‌کردید، از همین آب، خانه‌هایتان را روشن می‌کردم.»

یعنی ببینید فاصله بین امیرالمومنین (علیه‌السلام) تا اختراع برق چقدر است؟ برق بیاید در خانه‌های مردم، چند سال طول کشیده؟ هزار و چند صد سال. همین نسبت در سایر رشدها هم وجود دارد. یعنی امیرالمومنین (علیه‌السلام) وقتی می‌گوید اگر با من همکاری می‌کردید، خانه‌هایتان را روشن می‌کردم، وقتی شما امیرالمومنین و متخصص را کنار بگذارید و روش غلط سعی و خطا، تجربه و تئوری را در پیش بگیرید، کی به برق می‌رسید؟ هزار و چند صد سال بعد تازه به برق می‌رسید. حالا فکر کنید سایر پیشرفت‌های دیگر هم همین‌طور بود.

یعنی جامعه جهانی به واسطه کنار گذاشتن تخصص خدا و معصوم، همیشه نکبت و بدبختی دارد. چرا؟ چون جامعه خرافی است. اسمش جامعه علمی و تکنولوژی است، ولی علم و تکنولوژی‌ای است که حتی یک دانه از دانش‌های هفت‌گانه را هم به آن نرسیده است. بلکه اسم جهان را گذاشته‌اند جهان علم، جهان پیشرفت، جهان تکنولوژی، در حالی که اگر معصومین (علیهم‌السلام) بودند، الان دوران ما دوران بدوی محسوب می‌شد. شما این دوران‌های عقب‌افتادگی که تا الان داریم را طی نمی‌کردیم و این همه هم بدبختی نداشتیم؛ نه جنگ داشتیم، نه خونریزی داشتیم، نه فقر داشتیم، نه مریضی داشتیم، نه دعوا و درگیری داشتیم، نه طلاق داشتیم.

بی‌خود ۱۴۰۰ سال بشریت عقب افتاد به خاطر اینکه دانش خدا و دانش معصوم را کنار گذاشت. تخصص‌های لازم را کنار گذاشتند. حالا آقا امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) بیاید، دوباره جهان برمی‌گردد به همان دوران تخصص. از ۲۷ پله علم، فقط دو پله‌اش را بشر تا کنون طی کرده است و بقیه پله‌های علم را امام پیش می‌برد. بلکه امام تمام تخصص‌های لازم را در همه زمان‌ها دارد. در زمان امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف)، جهان بی‌نهایت پیشرفت می‌کند. ما الان داریم در دوران وحشی‌گری، توحش و عقب‌ماندگی زندگی می‌کنیم. فکر می‌کنیم اگر ماشین و هواپیما یا تلفن همراه داریم، دوران پیشرفته‌ای است؛ چون نسبت به گذشته مقایسه می‌کنیم و الان پیشرفت کرده‌ایم. ولی وقتی امام بیاید، زندگی الان ما یک زندگی کاملاً عقب‌مانده و بدوی محسوب می‌شود. این در بعد تکنولوژی است، در بعد معنوی هم همین‌طور.

قوانین الهی برای خیر و برکت

خداوند می‌گوید من برای شما آسایش می‌خواهم. قواعد آسایش را هم در قرآن ذکر کرده است. قواعد خیر و برکت را برای ما ذکر کرده است. ما در دوره «برکت» حدود چهل ساعت قوانین جذب اسلامی و قوانین برکت اسلامی را توضیح داده‌ایم. وقتی که این قوانین پیشرفته را رعایت بکند، دنیایش و معنویش بی‌نهایت پیشرفت می‌کند. ولی خب ما از این قوانین استفاده نمی‌کنیم. ترجیح می‌دهیم به جای اینکه از قرآن و اهل بیت (علیهم‌السلام) یاد بگیریم، برویم ببینیم فلان استاد عقب‌مانده یا فلان پروفسور عقب‌مانده چه می‌گوید. چون دانش آن‌ها، دانش یک تخصص از تخصص‌های هفت‌گانه را که قبلاً اینجا برایتان گفتیم، ندارند. ما ترجیح می‌دهیم به جای استفاده از متخصص، از غیرمتخصص استفاده کنیم. این بدبختی بشر است.

استغاثه: راه نجات از جهالت

استغاثه کار کسی است که می‌فهمد چه کلاهی سرش می‌رود. آدم‌های فهمیده جمع می‌شوند در همین جمعه‌ها که بگویند: «خدایا به داد ما برس! ما را از دست این جهالت‌ها، حماقت‌ها و زندگی عقب‌مانده نجات بده. آن متخصص معصوم را برسان بالا سر ما و زندگی ما را نجات بده از این نکبتی که الان داریم در آن دست و پا می‌زنیم.» جهان، هشت میلیارد نفر دارد که در این نکبت دست و پا می‌زنند و اسمش را گذاشته‌اند زندگی؛ زندگی پر از دعوا، درگیری، اختلاف، غصه، طلاق، ناآرامی، اضطراب، جنگ، مریضی، درد، بدهی، فقر. بشر دلش را به چه خوش کرده است؟ در حالی که می‌تواند همه این‌ها را نداشته باشد، همه مصائب را نداشته باشد.

قرآن کریم به ما یاد می‌دهد که ما چطور زندگی‌مان را عاشقانه، آرام و شاد اداره بکنیم. قوانین خیر، برکت و ثروت را به ما یاد می‌دهد. اهل بیت (علیهم‌السلام) این‌ها را به ما یاد داده‌اند. اگر اطاعت بکنیم، زندگی دنیایی‌مان هم فوق‌العاده شیرین و زیبا می‌شود. عشق‌های زمینی‌مان دیگر به اختلاف نمی‌کشد، خیلی شورانگیز می‌شود. روابط انسان‌ها با عدالت همراه است، صلح همه جا هست، بیماری‌ها دیگر نیست، خیر و برکت هست.

قانون خلقت: تضرع و دفع بلا

یکی از آن قواعدی که دو سه هفته است داریم در موردش صحبت می‌کنیم، آیاتش را خواندیم که شماها به «بأساء و ضراء» دچار می‌شوید؛ یعنی به جنگ، قحطی، سیل، بیماری‌های فراگیر، ورشکستگی، آبروریزی و مشکلات زیاد، مگر اینکه استغاثه داشته باشید. قواعدش را هم خواندم برایتان: «لَعَلَّهُمْ یَتَضَرَّعُونَ». اگر اهل تضرع بودید، قانون خلقت این است که بأساء و ضراء به سراغ شما نمی‌آید، یا اگر دچار شدید، زود برطرف می‌شود. ولی اگر اهل تضرع نبودید، اهل استغاثه نبودید، این مصائب شما دائماً ادامه دارد و افزایش پیدا می‌کند. این قانون خلقت است.

شما هیچ حول و قوه و توانی ندارید. وقتی به خودتان مغرور می‌شوید، کمک از خدا را کنار می‌گذارید. «إِیَّاکَ نَسْتَعِینُ» را کنار می‌گذارید. «إِیَّاکَ نَسْتَعِینُ» یعنی ما فقط از تو کمک می‌خواهیم. ولی ما در زندگی‌مان کمک‌خواهی از خدا نیست، کمک‌خواهی از عواملی است که ما مشرکانه می‌رویم سراغ بندگان خدا، یا فقط ابزار و علل را می‌بینیم و «الله» را فراموش می‌کنیم. یادمان می‌رود که خداوند است که به هر چیزی اثر می‌دهد. یا مشرکانه وقتی مشکلات حاد پیدا می‌کنیم، می‌رویم دعا می‌کنیم، اما مشکلاتی که کوچک هستند را فراموش می‌کنیم.

حضرت می‌گوید شما در مشکلات کوچک‌تان هم به خدا بگویید، چون آن را هم خدا دارد برطرف می‌کند. این‌طور نیست که بگویید این را خودم برطرف می‌کنم، بعد می‌روم سراغ چیزهای بزرگ. اگر یک موقعی مثلاً سر ورشکستگی بود، آنجا می‌روم سراغ خدا.

خداوند به موسی (علیه‌السلام) می‌فرماید: «موسی! علف شترت، علف گوسفندت، نمک غذایت را هم به من بگو.» موسی (علیه‌السلام) آن‌قدر ادب دارد که وقتی گرسنه‌اش می‌شود، می‌گوید: «رَبِّ إِنِّی لِمَا أَنزَلْتَ إِلَیَّ مِنْ خَیْرٍ فَقِیرٌ» (قصص: ۲۴)؛ خدای من، نسبت به این چیزی که تو به من نازل کنی، فقیر هستم. مادر ما فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها) که همه کلیدهای آسمان و زمین دستش است، ببینید دعاخواندنشان چطور است. وقتی می‌خواهد بخوابد، می‌گوید: «خدایا می‌خواهم بخوابم، به پلک‌هایم کمک کن بخوابد.» ما می‌گوییم خودم می‌گیرم می‌خوابم، به خدا برای چه بگویم؟ بعد می‌بینی تا صبح خوابت نمی‌برد، قرص خواب هم می‌خوری و اتفاقی هم نمی‌افتد. انسان باید یاد بگیرد که ربط محض و فقر محض به خداوند دارد. انسانی که این را می‌بیند، آن موقع است که تازه روند طبیعی زندگی‌اش شروع می‌شود.

می‌گوید شما برای تخلیه به توالت هم که می‌روید، دعایتان را بخوانید. آنجا هم اگر خدا نخواهد، نمی‌شود. گرفتار می‌شوی همان‌جا. یعنی چیزی که قرار است در دو دقیقه انجام شود، می‌بینی پنجاه دقیقه آنجا گیری. باید آنجا دعا دارد، آنجا هم به خدا بگو خدایا کمکم کن. غذا می‌خواهی بخوری، «بسم الله الرحمن الرحیم» بگو. یک لقمه، یک جرعه آب، فقط خدا. فقط خدا. «لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ».

اگر این را فراموش کردی، بأساء و ضراء به سراغ زندگی‌تان می‌آید. درس خواندم، دانشگاه رفتم، رئیس‌جمهورم، یک عالم رفیق دارم، پول در جیبم پر است، حساب بانکی‌ام پر است، امکانات دارم، دیگر خدا یادم می‌رود. بعد می‌بینی با داشتن همه این‌ها، آبرویت می‌رود. با داشتن همه این پولی که داری و کارخانه‌ای که داری، یک دفعه می‌بینی ورشکستگی آمد سراغت، یک سرطان آمد سراغت، همه چیز رفت. خانواده‌ات رفت روی هوا، آبرویت رفت. برای اینکه ما دچار این شرک‌ها هستیم، از خداوند کمک نمی‌گیریم.

بزرگترین مصیبت: غیبت امام زمان (عج)

درباره استغاثه، ما بزرگترین مصیبت زندگی‌مان، نبودن امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) است. امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) بالا سر ما نیست و ما هیچ‌کدام از جنبه‌های زندگی‌مان تخصصی نیست. گرفتار یک عالم خرافه در زندگی‌مان هستیم، یک عالم روش‌های غلط، یک عالم بیماری، فقر، مریضی، درد، غصه، اختلاف، طلاق، جنگ، خودکشی، مشکلات مختلف. و نمی‌فهمیم که نبودن امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) چه خسارتی دارد برای ما. اگر آقا باشد بالا سرمان، همه مشکلات حل است.

استغاثه یعنی من باید بفهمم که دنیا بدون امام زمان (عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) یک جهنم است. یعنی جهنم، یعنی دروازه جهنم. دنیا بدون او همین است. استغاثه کار آدم‌های بسیار باشعور و عاقلی است که قوانین خدا را آرام می‌فهمند. می‌فهمند که بدون دعا و بدون تضرع، خیر به سراغشان نمی‌آید.

قرآن فرمود: «قُلْ مَا یَعْبَأُ بِکُمْ رَبِّی لَوْلَا دُعَاؤُکُمْ» (فرقان: ۷۷). به همه اعلام کن، در خانه پیغمبر اعلام عمومی کن: وقتی دعا نداری، وقتی مناجات نداری، من هم با تو نیستم، کنار تو. از من چیزی نمی‌خواهی که کنارت باشم. تو خودت حذف من را انتخاب کردی. تو خودت می‌گویی نمی‌خواهم. مثل بچه‌ای هستش که به پدر و مادرش می‌گوید خودم می‌خواهم روی پای خودم بایستم، ولم کنید. نمی‌خواهی؟ پس باشد، واگذارت می‌کنم به خودت و حول و توان خودت و ابزار و عللی که به آن امید داری. کجا داری می‌روی؟ کمک می‌خواهی؟ هر کس هم قرار است به تو هر کمکی کند، تا من نخواهم، نمی‌شود. تو می‌خواهی و من هم می‌خواهم، اما هیچ وقت هیچی نمی‌شود مگر آنی که من بخواهم. خب از اول درست مسیر را انتخاب کن، چرا هی لقمه را دور گردنت می‌گذاری دهانت؟

آن‌هایی که کلید آسمان و زمین دستشان است، اراده کنند همه چیز اتفاق می‌افتد. آن‌ها هیچ وقت، آن‌ها بیشتر از همه ما دعا می‌خوانند. زندگی‌هایشان را نگاه کنیم. ما الان از چهارده معصوم (علیهم‌السلام)، نه چهارده تا، ده‌ها صحیفه دعا داریم. چطور بوده که یکسره دعا می‌کردند؟ نه، آن‌ها همین‌جوری فهمشان این بوده، شعورشان این بوده که در این عالم من عین فقر محض هستم. نه وجودم مال خودم است، نه کمالاتم، نه توانم، نه صفتم، هیچی مال خودم نیست. «الحمدلله». همه قشنگی‌ها و کمالات مال خداست، هیچ‌چیزش مال ما نیست. اگر فهمیدی «الحمدلله»، آن موقع است که زندگی‌ات رو به روال می‌شود. اگر معرفت به «الحمدلله» پیدا کردیم، همه زندگی‌مان خوب می‌شود. وقتی فهمیدیم هیچ‌کس هیچ‌کاره نیست جز خدا، آن موقع همه چیز درست است.

می‌دانی باید از کی بخواهیم؟ بچه‌ها خوب می‌فهمند. بچه نوزاد را دیدی؟ بچه نوزاد تا سال‌های سال می‌فهمد هیچ‌کاره است. هر چه می‌خواهد با جیغ و داد و گریه و فریاد و التماس و «مامان و بابا تو رو خدا» و این‌جوری همه چیزش هم درست در می‌آید. وقتی بزرگ می‌شود، آدم یک دفعه می‌گوید خب حالا دیگر پدر و مادر کی‌اند؟ ولشان کن بابا، ما خودمان برای خودمان کسی هستیم. مشکلات شروع می‌شود. انسان همیشه در مقابل خدا مثل همان نوزاد است. یعنی پیغمبر خدا هم که خدا می‌گوید من کلید آسمان و زمین را دادم دستت، هر چه می‌خواهی انجام بده، همه چیز به اختیار تو، فقط از خود خدا بخواه. ما باید حجم همان نوزاد را داشته باشیم، همان بچه را. موفق‌ترین آدم‌ها کسی است که بچه‌تر است، نوزادتر است، بیشتر گریه می‌کند، بیشتر ناله دارد، بیشتر استغاثه دارد، بیشتر دعا دارد، بیشتر التجا دارد.

پس اگر تضرع بود، مصائب می‌رود کنار، گرفتاری‌ها می‌رود کنار. برای همین است که می‌گوید: «قُلْ مَا یَعْبَأُ بِکُمْ رَبِّی لَوْلَا دُعَاؤُکُمْ». اگر درخواست شما نباشد، درخواست دعا یعنی درخواست. شکل‌هایش مختلف است. یک موقع استغاثه است، یعنی خدایا به فریادم برس، «الغوث الغوث الغوث». یعنی هیچ‌کس غیر از تو نمی‌تواند به داد من برسد، تو پناهگاه منی. یک موقع تضرع است، یعنی ناله و زاری کردن. و شکل‌های مختلف التجا، شکل‌هایش فرق می‌کند.

دفع بلا با دعا: سلاح انبیا

برای شما چند تا روایت می‌خوانم: «ادْفَعُوا أَمْوَاجَ الْبَلَاءِ عَنْکُمْ بِالدُّعَاءِ». چقدر رک و روان با ما حرف می‌زنند. دفع بکنید انواع امواج بلا را از خودتان با دعا.

یک موقع هست می‌گوید رفع بکنید. رفع موقعی است که بلا آمده است. ای خدا گرفتار شدم! مثل دعای هفتم صحیفه سجادیه که رهبر عزیزمان، امام عزیزمان، در آن افتادیم، گرفتاریم الان دیگر. اینجا احتیاج به چه داریم ما؟ رفع داریم، یعنی باید برداریمش از روی‌مان.

یک موقع هست نه، آدم زیرک نمی‌گذارد بیاید سراغش. از اول چه کار می‌کند؟ برای چه دعا می‌کند؟ برای دفع دعا می‌کند. ذکر «یا دافع» که من در برنامه‌ها دادم خدمت عزیزان، ۱۵۵ مرتبه، یا ذکر «یا مانع» ۱۶۶ مرتبه. این را برای همه مصائب بخوانید، نه فقط برای خودتان. برای این هشت میلیارد آدم بخوانید. برای شیعیان اهل بیت، برای غزه، برای فلسطینی‌ها، مردم دنیا، برای همه این‌ها. این‌ها بچه خواهر و برادر خودتان هستند. دل‌هایتان را بزرگ بکنید، با رحمانیت برای همه بخوانید. هر ذکری را که می‌خوانی، برای همه مردم بخوان. خدا خیلی دوست دارد تو دلت را باز بکنی، همه مردم را به عشق خدا دوست داشته باشی. فقط برای خودت و خانواده‌ات دعا نکن. «یا دافع» یعنی خدایا نگذار بیاید سراغم. «ادْفَعُوا أَمْوَاجَ الْبَلَاءِ عَنْکُمْ بِالدُّعَاءِ». بلاهایی که قرار است سراغتان بیاید، امواج بلاها را با دعا دفع کنید.

قوم یونس (علیه‌السلام)، بعد از اینکه یونس (علیه‌السلام) غرق کرد و حالا خودش یک گرفتاری پیدا کرد، علائم بلا را که دیدند، هوشیار بودند. در قرآن بقیه را خداوند می‌گوید ما این‌ها را به بأساء و ضراء دچار کردیم «لَعَلَّهُمْ یَتَضَرَّعُونَ»، اما تضرع نکردند و بلا آمد و نابود شدند. قوم یونس (علیه‌السلام) زیرکی کردند. تا علائم بلا را دیدند، سریع جمع شدند و توبه کردند و گفتند خدایا توبه. روابطشان را با هم خوب کردند، به همدیگر رسیدگی کردند، به همدیگر مهربانی کردند، رحمت را زیاد کردند، برطرف شد.

نبرد آخرالزمان و ضرورت استغاثه

ما داریم می‌رویم به سمت ظهور. داریم می‌رویم به سمت جنگ تاریخ. دشمن اعلام کرده است. ببینید ما هیچ وقت در تاریخ جنگ‌ها نداشتیم که وقتی جنگ شروع می‌شود، بزرگان جنگ برای بعد جنگ برنامه نداشته باشند. جنگ جهانی اول بوده، دوم بوده، جنگ‌های این‌جوری هم بوده، بالاخره دو سال دیگر، سه سال دیگر، چهار سال دیگر تمام می‌شده. اولین بار است در تاریخ که دو طرف جنگ اعلام کرده‌اند که این جنگ پایان ندارد. بعد از الاقصی، امام ما، نائب امام زمانمان فرمودند این جنگ پایان ندارد. و برای هر دو طرف مسئله چیست؟ بگویید: مرگ و زندگی.

نتانیاهوی حقه‌باز و آمریکای حقه‌باز و فریبکار هم اول می‌گفتند نه، ما مثلاً فقط غزه است، فلسطین. بعد یواش یواش دیدید که دو هفته پیش اعلام کردند نه، هدف ما اسرائیل بزرگ است؛ اردن و مصر و سوریه و لبنان و عراق و عربستان و… خیلی سریع و روشن گفتند این جنگ، جنگ رستاخیز است. یا ما نابود می‌شویم یا آن‌ها. دو طرف تصمیم‌هایشان را گرفته‌اند. این جنگ تاریخ است. در میدان دیپلماسی، دیپلمات‌ها برای خودشان حرف‌هایی می‌زنند، اما آن طرفی‌ها که اصلاً کاری با جامعه جهانی و مردم و دیپلماسی ندارند، اعلام کرده‌اند. سال‌های قبل اعلام کردند، از زمانی که دولت نحس اسرائیل تشکیل شده، پرچم آن را با دو تا رود کشیده‌اند. دیگر این دو تا رودش را فقط معلوم نکردیم نیل تا فرات، ولی الان نه، الان تا سند هند هم رفتند. همان‌جا. ولی در باطن، در کتاب‌هایشان نوشته‌اند همه کره زمین را می‌خواهند. همه کره زمین. خیلی راحت. زمین مال ماست.

قرآن هم می‌گوید زمین مال کیست؟ «وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ» (انبیاء: ۱۰۵). مال بندگان صالح من است، آن‌ها به ارث می‌برند. زمین مال محمد و آل محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله) است.

هر دو طرف، جنگ، جنگ تاریخ است. جنگ، جنگ تعیین آخرالزمان و تعیین مسیر تاریخ است. پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) فرمود: «خداوند عمر جهان را صد هزار سال قرار داده، بیست هزار سالش برای سایر مردم است و هشتاد هزار سالش برای اهل بیت (علیهم‌السلام).» قرآن می‌گوید ما در زبور بعد از تورات هم گفتیم. این‌ها در کتاب‌های خودشان می‌دانند که قرار است چه اتفاقی بیفتد. دانشمندان خودشان با خودشان دارند می‌گویند. نتانیاهوی احمق! این دانشمند صهیونیست می‌گوید نتانیاهو احمق! مگر نمی‌دانی ما ۲۸۰۰ سال پیش در کتاب‌هایمان نوشته‌ایم که ما را ایرانی‌ها و پرشین‌ها نابود خواهند کرد؟ آریایی‌ها ما را نابود خواهند کرد. ما این را خودمان می‌دانیم. یکی دو تا، ده تا سخنرانی نیست، خیلی سخنرانی. من یک تعدادی‌اش را گذاشته‌ایم توی کانال «جهان خبر».

نبرد آخر تاریخ، یعنی همه از زمان حضرت آدم (علیه‌السلام) تا الان، همه منتظر همین لحظه بوده‌اند و هستند. وقتی عصرش من و شما وسطش هستیم، زنده‌ایم در آن. همین ماها و سال‌هایی که الان در آن قرار داریم، تمام تاریخ منتظر این لحظه است. ما در یک پیچ تاریخی قرار گرفته‌ایم. دیپلمات‌ها این حرف‌ها را به ما نمی‌زنند، ولی قرآن به ما دارد می‌گوید، اهل بیت (علیهم‌السلام) به ما می‌گویند، دشمنانمان هم می‌گوینند. ما در جنگ تاریخیم و این جنگ، جنگی است که دشمن تمام قوای خود را، سفیانی‌اش را، دجالش را می‌کشد وسط. تمام نیروهای شیطانی «من الجنه و الناس» می‌آیند وسط. شیاطین انس و جن می‌آیند. تکلیف تاریخ می‌خواهد روشن شود. ما هم همین‌طور. «قَدْ أَفْلَحَ الْیَوْمَ مَنِ اسْتَعْلَىٰ» (طه: ۶۴).

جنگ، جنگ قدرت است. هر چه قوی‌تر باشیم، عباد صالحین یا بندگان شیطان، حزب‌الله یا حزب الشیطان. و این با تمام قوا اتفاق خواهد افتاد. خب حالا ما می‌توانیم چه کار کنیم؟ به دستور امیرالمومنین (علیه‌السلام): «ادْفَعُوا أَمْوَاجَ الْبَلَاءِ عَنْکُمْ بِالدُّعَاءِ». با دعا امواج بلا را از خودتان دفع کنید. نگذارید به کشورتان، به شهرهایتان، به مردم برسد. زودتر استغاثه‌هایتان را شروع کنید، دعاهایتان را، تضرع‌تان را بکنید، ذکرهایتان را بگویید. هر دفعه هی گریه بکنیم: خدایا!

نجات با دعا: درس از یونس (ع)

مثل قوم یونس (علیه‌السلام). خود یونس (علیه‌السلام) چطور نجات پیدا کرد؟ یادتان هست؟ «وَذَا النُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَیْهِ فَنَادَىٰ فِی الظُّلُمَاتِ أَن لَّا إِلَٰهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَکَ إِنِّی کُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ» (انبیاء: ۸۷). دعایی که حضرت آدم و حوا (سلام‌الله‌علیهما) هم خواندند: «قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَکُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِینَ» (اعراف: ۲۳). خدا برطرف کرد. خدا قانون می‌دهد، می‌گوید: «وَکَذَٰلِکَ نُنجِی الْمُؤْمِنِینَ» (انبیاء: ۸۸). همه مؤمنین را من همین‌جوری نجات می‌دهم. هر که مثل یونس (علیه‌السلام) دعا بکند، نجاتش می‌دهم. دعا بکند، دیگر یونس (علیه‌السلام) گیر کرد در آن تاریکی.

ما وقتی که فکر می‌کنیم نه، آسایشی در کار هست، رفاهی در کار هست، خبری نیست، خودمان بلدیم، خودمان می‌توانیم، بلا زیاد سرمان می‌آید. دشمن حمله بکند، بالاخره جنگ جهانی است. همه جور حمله ممکن است بشود. ما الان آب دارید، برق دارید، گاز دارید، غذا دارید، امنیت گرفته شد وسط. حالا می‌خواهی چه کار کنی؟ قبلش دعا کن. قبلش دعا کن. استغاثه داشته باش، تضرع داشته باش، دعا بکن برای خودت و برای مردم. هر یک دانه ما بشویم یک سپر برای کل مردم. نه فقط حالا جمعه‌ها که اینجا هستی. در خانه‌هایتان، شب‌ها، نصف شب‌ها، هر وقت. قبل از اینکه بیاید، دعا بکنیم. خدایا! دفع بلا کن از این امت، از این مستضعفان، از این محرومان. دشمنان را خوار کن، ذلیل کن، کیدشان را به خودشان برگردان. این همه ما حرز داریم در همین صحیفه‌ها. صحیفه جامعه را بگیرید، مرتب فارسی هم بخوانید، به خدا بگویید خدا این‌ها را برطرف کن از ما.

قانونم این است: یعنی بخواهید بهتان می‌دهم. «ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ» (غافر: ۶۰). بگویید، بخواهید، باشد. «تا نگرید طفل، کی نوشد لبن؟» بخواهید. درست بخواهید. با اخلاص، با اضطرار، نه از روی شکم سیری. قطع امید کنید از هر عاملی. قطع امید کنید از هر ابزاری.

یادتان هست قبل از جنگ، تلویزیون نشان می‌داد ما چقدر امکانات پدافندی‌مان این‌جوری است، یک هواپیما نمی‌تواند نزدیک مرزمان شود، چنین شود، چنان شود؛ درست هم بود. یک ذره غرور گرفتیمان. دشمن آمد همه آن پدافندها را زد. هر چه ما روی زمین داشتیم، زد. قبل از اینکه سیستم پدافند ما بخواهد عمل بکند، همه را هک کردند، بعد راحت آمدند. فرمانده‌ها را زدند، جاهای زیادی را زدند. وقتی مغرور شدی به اسباب و عللت، اما اگر حواست به خدا بود، ما فرشته‌ها، این بار هم خدا و فرشته‌هایش عمل کردند. اماممان فرمود خدا نقشه آن‌ها را باطل کرد، و الا نقشه آن‌ها حرف نداشت برای نابودی کشور ما. خدا باطل کرد به برکت همین استغاثه‌ها، همین دعاها، همین تضرع‌ها، همین اربعین، محرم و صفرمان، همین ماه رمضانمان. خدا رحم کرد. الان هم همین‌طور.

دعا: نیمی از عبادت و موفقیت

پنجاه درصد یادتان نرود: «الدُّعَاءُ نِصْفُ الْعِبَادَهِ». پنجاه درصد موفقیت در زندگی فردی و اجتماعی، تضرع است. یادتان نرود عزیزانم. پنجاه درصدش کار و تلاش تو است، تدبیرهای تو است. ما پنجاه درصد تضرع را رها کردیم. حالا هی می‌دویم با این پنجاه درصد که آن هم با تنبلی و بی‌حوصلگی‌های ما کار خراب می‌شود، آن هم کامل انجام نمی‌دهیم. برای قرآن بگوید، معصوم بگوید آقا پنجاه درصد موفقیت تو در زندگی، در هر کاری، مادی، معنوی، هر کاری، اجتماعی، اقتصادی، خانوادگی، سیاسی، نظامی، التجا است.

شما نگاه کنید، خدا رحمت کند شهید تهرانی مقدم، فرماندهان ما، چه موفقیت‌هایی داشتند. حاج رمضان، پسرش می‌گفت سه ساعت ایستاده فقط قرآن می‌خواند، هیچ روزی نبود که جامعه کبیره نخواند. این بود که فلسطین را به این قدرت رساند. حاج قاسم (سلیمانی) گفت تا ایشان هست، من دیگر اصلاً نگرانی برای فلسطین ندارم. یک نفر آدم است، اما یک لشکر است. قدرتش را از کجا می‌آورد؟ از همان جامعه کبیره‌اش، از همان سه ساعت سر پا ایستاده قرآن خواندنش، همان توسلاتش، نماز شبش، حرم رفتنش. خود این امام ما می‌گوید من هر وقت فشار بهم می‌آید، پا می‌شوم می‌روم جمکران با اعضای دفتر، آنجا مشکلاتم را حل می‌کنم.

پس قدر این جمع شدن جمعه‌هایتان را اینجا بدانید. فقط همین جمعه‌ها نباشد، نه اینکه هر روز بیایید اینجا، نه منظورم این است که هر جا هستید، یادتان باشد پنجاه درصد موفقیت، مربوط به استغاثه و دعا و التجا است. قبل از اینکه کشورمان درگیر مصائب بزرگتر بشود، بتوانیم با پیروزی این نبرد آخر را تمام کنیم، با کمترین صدمه، کمترین آسیب. از اسلحه‌ای که خدا در اختیارمان گذاشته استفاده کنیم: «عَلَیْکُمْ بِسِلَاحِ الْأَنْبِیَاءِ». سلاح انبیا چه بود؟ آقا امام رضا (علیه‌السلام) فرمود: «الدُّعَاءُ». ما باید به این اسلحه مسلح بشویم و از آن در همه صحنه‌های زندگی‌مان استفاده کنیم. دعا بکن.

اهمیت دعا در آسایش و گرفتاری

«ادْفَعُوا أَمْوَاجَ الْبَلَاءِ بِالدُّعَاءِ».

«الْمُبْتَلَى الَّذِی اسْتَدَرَّ بِهِ الْبَلَاءُ أَحْوَجُ إِلَى الدُّعَاءِ مِنَ الْمُعَافَى الَّذِی لَا یَعْلَمُ الْبَلَاءَ».

قرآن می‌فرماید: «أَمَّن یُجِیبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَیَکْشِفُ السُّوءَ» (نمل: ۶۲). چه کسی است که اجابت می‌کند آدم مضطر و بیچاره را، وقتی کارد به استخوانش رسیده، هنگامی که دعا می‌کند؟ خدا از او دفع بلا و سوء می‌کند.

امیرالمومنین (علیه‌السلام) می‌فرماید: «امواج بلا را از خودتان با دعا دفع کنید. آن بدبخت و گرفتاری که گرفتار شده، مبتلایی که بلا به جانش رسیده، بلا به لبش رسیده در اثر مصائب، نیازش به دعا بیشتر از یک آدم معافی است که در امنیت و عافیت کامل به سر می‌برد.» می‌خواهد بگوید اونی که در امنیت و عافیت کامل است، نیازش به دعا مثل کسی است که در وسط مصائب و بلاست. الان اگر گرفتار نیستی، مثل آدمی که گرفتار است، دعا کن.

یک لحظه فکر کن خدا همه کس و همه چیز را ازت بگیرد. یک لحظه فکر کن همه چیزت را، مثل همه، هر روز دارد عده‌ای این‌جوری می‌شوند. در یک لحظه، در یک روز همه چیز را از دست می‌دهند. مغرور به دارایی‌ها، مست به نعمت‌ها نباشید. یک لحظه است، گرفته می‌شود. یک لحظه. پس وقتی که در اوج آسایش هستی، دعا کن تا آن موقعی که در گرفتاری هستی، دعا اجابت شود. این خیلی مهم است.

خدا دارد ما را قوی می‌کند، دارد به ما قاعده یاد می‌دهد، می‌گوید من نمی‌خواهم شماها زجر بکشید. روشش همین است: بخواهید بهتان بدهم، قوی بشوید در همه کارها. دیگر برای چه از مرکز قدرت فاصله می‌گیرید؟ برای چه رابطه‌تان را با مرکز خیر و برکت و قدرت و شفا و رحمت قطع می‌کنید؟ مست نعمت‌ها می‌شوید، رها می‌کنید. آن موقع خودتان تنها می‌مانید، خودتان بی‌اسلحه می‌مانید.

اگر ما ان‌شاءالله این را خوب بفهمیم، هم در زندگی دنیایی، هم در مسائل فردی و هم در مسائل اجتماعی و هم در مسائل معنوی، ان‌شاءالله قدرتمند و موفق خواهیم بود.

الحمدلله رب العالمین. صلی الله علی محمد و آله الطاهرین.